Interview in Knack, 12 juni 2013
Marianne Thyssen over die dingen die zij nooit (meer) wil doen
Haar verantwoordelijkheid opnemen. Dat is wat ze keer op keer doet. Zonder morren en zonder spijt. Voormalig CD&V-voorzitter Marianne Thyssen over trouwe partijsoldaten, haar grote liefde voor Europa en onverwacht mooie momenten.
Ik ben een zondagskind, zegt Marianne Thyssen haast verontschuldigend als ze ons ontvangt in haar lichte kantoor in het Europees Parlement. Echt waar. Ik heb in mijn leven nog niet veel malchance gehad, en mijn werk heb ik altijd doodgraag gedaan. Hier in het Europees Parlement, bijvoorbeeld, maar ook bij Unizo destijds. Er is dan ook niet veel dat ik anders zou doen als ik vandaag aan het begin van mijn loopbaan zou staan.
In twintig jaar tijd bracht die carrière haar van de studiedienst van ondernemersorganisatie Unizo naar het Europees Parlement, dan naar het hoofdkwartier van CD&V en vervolgens terug naar haar Europa. Dat ze haar werk in Brussel en Straatsburg met hart en ziel doet, kan ze onmogelijk verbergen. Ik voel me hier zo thuis, zegt ze. Al twintig jaar is dit mijn leef- en werkomgeving en dat betekent toch wel wat. Ze pakt een paar stapels dossiers en knipsels van de formicatafel op en legt die op de grond om plaats te maken voor de koffie. Veel werk, lacht ze. Zoals altijd. Maar zo heb ik het eigenlijk wel graag.
Marianne Thyssen lacht veel tijdens het gesprek. Of beter: ze glimlacht veel. Vriendelijk, genereus. Bijlange niet zo gereserveerd als ze vaak wordt afgeschilderd. En ze blijft opvallend positief. Ook al heeft haar partij het nog altijd zwaar, spartelt Europa moeizaam door een geloofwaardigheidscrisis en ergert ze zich eraan dat politici zich tegenwoordig om de haverklap moeten bukken om nieuwe aanvallen te ontwijken. Natuurlijk gebeuren er weleens onaangename dingen en stellen mensen me soms teleur, zegt ze. Maar ik ben niet rancuneus en ik vergeet snel. Gelukkig maar. Ik zou niet op een andere manier door het leven willen gaan. Toch zijn er dingen die Marianne Thyssen nooit (meer) zou doen. Negen dingen zelfs.
> Lees hier het volledige artikel
Haar verantwoordelijkheid opnemen. Dat is wat ze keer op keer doet. Zonder morren en zonder spijt. Voormalig CD&V-voorzitter Marianne Thyssen over trouwe partijsoldaten, haar grote liefde voor Europa en onverwacht mooie momenten.
Ik ben een zondagskind, zegt Marianne Thyssen haast verontschuldigend als ze ons ontvangt in haar lichte kantoor in het Europees Parlement. Echt waar. Ik heb in mijn leven nog niet veel malchance gehad, en mijn werk heb ik altijd doodgraag gedaan. Hier in het Europees Parlement, bijvoorbeeld, maar ook bij Unizo destijds. Er is dan ook niet veel dat ik anders zou doen als ik vandaag aan het begin van mijn loopbaan zou staan.
In twintig jaar tijd bracht die carrière haar van de studiedienst van ondernemersorganisatie Unizo naar het Europees Parlement, dan naar het hoofdkwartier van CD&V en vervolgens terug naar haar Europa. Dat ze haar werk in Brussel en Straatsburg met hart en ziel doet, kan ze onmogelijk verbergen. Ik voel me hier zo thuis, zegt ze. Al twintig jaar is dit mijn leef- en werkomgeving en dat betekent toch wel wat. Ze pakt een paar stapels dossiers en knipsels van de formicatafel op en legt die op de grond om plaats te maken voor de koffie. Veel werk, lacht ze. Zoals altijd. Maar zo heb ik het eigenlijk wel graag.
Marianne Thyssen lacht veel tijdens het gesprek. Of beter: ze glimlacht veel. Vriendelijk, genereus. Bijlange niet zo gereserveerd als ze vaak wordt afgeschilderd. En ze blijft opvallend positief. Ook al heeft haar partij het nog altijd zwaar, spartelt Europa moeizaam door een geloofwaardigheidscrisis en ergert ze zich eraan dat politici zich tegenwoordig om de haverklap moeten bukken om nieuwe aanvallen te ontwijken. Natuurlijk gebeuren er weleens onaangename dingen en stellen mensen me soms teleur, zegt ze. Maar ik ben niet rancuneus en ik vergeet snel. Gelukkig maar. Ik zou niet op een andere manier door het leven willen gaan. Toch zijn er dingen die Marianne Thyssen nooit (meer) zou doen. Negen dingen zelfs.
> Lees hier het volledige artikel
Interview in VKW Ondernemen, juni 2013
Leg Europa uit op het marktplein
Ze geloven passioneel in het Europees project, maar zowel Marianne Thyssen als Caroline Ven beseffen dat Europa kampt met een gigantisch imagoprobleem. Populisten spelen moeiteloos in op het crisisgevoel om Europa alle schuld te geven. We moeten terug naar het marktplein om Europa uit te leggen, en liefst met een begeesterend project dat toch nog concreet genoeg is.
Hoe de EU een beter imago bezorgen? Hoe voorkomen dat Europa altijd weer gebruikt wordt om onpopulaire maatregelen te verrechtvaardigen op nationaal niveau?
Marianne Thyssen: “Tja, we zijn in Europa bezig met oplossingen voor problemen op de lange termijn, maar het publiek associeert ons dan met die problemen en gaat ons zelfs als de oorzaak beschouwen. Dikwijls ligt de plossing in meer integratie. Populisten spelen erg graag in op zo’n situatie en dat creëert een voedingsbodem voor nationalisme. Ministers die zaken overeenkomen op Europees niveau, presenteren die in hun thuisland nog te dikwijls ls iets van Europa. Nochtans zijn zij het zelf die gezamenlijk de beslissingen nemen en de richting bepalen. Het gebrek aan ‘ownership’ ondermijnt Europa en schept onduidelijkheid bij het grote publiek.”
Caroline Ven: “Moeten we niet meer in herinnering brengen waar de echte waarde van het Europees project ligt? Europa begon als een uniek vredesproject, dat vervolgens zorgde voor economische stabiliteit, en dan voor verdere integratie en solidariteit. Heel die agenda heeft enorme economische, sociale en ecologische verdiensten. Maar dat grote verhaal wordt al niet meer gebracht. De laatste keer hadden we dat in de aanloop naar de muntunie, die ook wel gebruikt is als stok om een sanering te realiseren, maar daar overheerste toch een gevoel van hoop, verwachting, perspectief.”
Marianne Thyssen: “Waar ik ook ga spreken, blik ik ook terug op de recente geschiedenis. Ik schets dan hoe we door de uitbreiding, wat tegenstanders ook mogen zeggen, toch een aantal waarden, zoals democratie en vrijheid, verspreiden. We hebben al 60 jaar stabiliteit en hebben in nieuwe landen conflicten de kop kunnen indrukken. Als onze economische problemen aanslepen, ligt dat aan te weinig concurrentiekracht en nog te weinig integratie. De oplossing is dus niet minder, maar méér Europa. Het moet toch mogelijk zijn om aan de mensen het perspectief te geven dat we samen wel nog iets kunnen betekenen in een globaliserende wereld. Dat is veel verstandiger dan een ieder-voor-zich-scenario.”
> Lees het volledige interview hier
Ze geloven passioneel in het Europees project, maar zowel Marianne Thyssen als Caroline Ven beseffen dat Europa kampt met een gigantisch imagoprobleem. Populisten spelen moeiteloos in op het crisisgevoel om Europa alle schuld te geven. We moeten terug naar het marktplein om Europa uit te leggen, en liefst met een begeesterend project dat toch nog concreet genoeg is.
Hoe de EU een beter imago bezorgen? Hoe voorkomen dat Europa altijd weer gebruikt wordt om onpopulaire maatregelen te verrechtvaardigen op nationaal niveau?
Marianne Thyssen: “Tja, we zijn in Europa bezig met oplossingen voor problemen op de lange termijn, maar het publiek associeert ons dan met die problemen en gaat ons zelfs als de oorzaak beschouwen. Dikwijls ligt de plossing in meer integratie. Populisten spelen erg graag in op zo’n situatie en dat creëert een voedingsbodem voor nationalisme. Ministers die zaken overeenkomen op Europees niveau, presenteren die in hun thuisland nog te dikwijls ls iets van Europa. Nochtans zijn zij het zelf die gezamenlijk de beslissingen nemen en de richting bepalen. Het gebrek aan ‘ownership’ ondermijnt Europa en schept onduidelijkheid bij het grote publiek.”
Caroline Ven: “Moeten we niet meer in herinnering brengen waar de echte waarde van het Europees project ligt? Europa begon als een uniek vredesproject, dat vervolgens zorgde voor economische stabiliteit, en dan voor verdere integratie en solidariteit. Heel die agenda heeft enorme economische, sociale en ecologische verdiensten. Maar dat grote verhaal wordt al niet meer gebracht. De laatste keer hadden we dat in de aanloop naar de muntunie, die ook wel gebruikt is als stok om een sanering te realiseren, maar daar overheerste toch een gevoel van hoop, verwachting, perspectief.”
Marianne Thyssen: “Waar ik ook ga spreken, blik ik ook terug op de recente geschiedenis. Ik schets dan hoe we door de uitbreiding, wat tegenstanders ook mogen zeggen, toch een aantal waarden, zoals democratie en vrijheid, verspreiden. We hebben al 60 jaar stabiliteit en hebben in nieuwe landen conflicten de kop kunnen indrukken. Als onze economische problemen aanslepen, ligt dat aan te weinig concurrentiekracht en nog te weinig integratie. De oplossing is dus niet minder, maar méér Europa. Het moet toch mogelijk zijn om aan de mensen het perspectief te geven dat we samen wel nog iets kunnen betekenen in een globaliserende wereld. Dat is veel verstandiger dan een ieder-voor-zich-scenario.”
> Lees het volledige interview hier
Opiniestuk in De Tijd, 31 mei 2013
Europa voert uit wat we samen hebben gevraagd.
Wat kregen we de voorbije dagen weer een bonte stoet van speculaties en verklaringen na de aanbevelingen van de Europese Commissie. Eerst werd met grote zekerheid voorspeld dat België een boete zou krijgen, daarna werd met even veel ijver het tegendeel beweerd. En nadat de Commissie haar rapport had gepubliceerd, werd ze door de ene bejubeld en door de andere vervloekt. Mag het allemaal wat minder?
Laten we eens nuchter bekijken waarover dit nu gaat. De financieel-economische crisis heeft de Europese Unie tot het besef gebracht dat onze Economische en Monetaire Unie nog lang niet op punt staat. Door een gebrek aan echte economische en monetaire integratie bleken we te kwetsbaar te zijn voor deze internationale crisis. Daarom worden nu allerlei regels aangescherpt - zoals voor de banken, maar ook voor het concurrentievermogen en de overheidsfinanciën - en wordt de controle op die regels scherper. Zo trekken we lessen uit de crisis en garanderen we dat we in de toekomst sterker staan.
> Lees hier verder
Wat kregen we de voorbije dagen weer een bonte stoet van speculaties en verklaringen na de aanbevelingen van de Europese Commissie. Eerst werd met grote zekerheid voorspeld dat België een boete zou krijgen, daarna werd met even veel ijver het tegendeel beweerd. En nadat de Commissie haar rapport had gepubliceerd, werd ze door de ene bejubeld en door de andere vervloekt. Mag het allemaal wat minder?
Laten we eens nuchter bekijken waarover dit nu gaat. De financieel-economische crisis heeft de Europese Unie tot het besef gebracht dat onze Economische en Monetaire Unie nog lang niet op punt staat. Door een gebrek aan echte economische en monetaire integratie bleken we te kwetsbaar te zijn voor deze internationale crisis. Daarom worden nu allerlei regels aangescherpt - zoals voor de banken, maar ook voor het concurrentievermogen en de overheidsfinanciën - en wordt de controle op die regels scherper. Zo trekken we lessen uit de crisis en garanderen we dat we in de toekomst sterker staan.
> Lees hier verder
Interview in Villa Politica, 28 mei 2013
De Europese top van vorige week boog zich onder meer over de strijd tegen de fiscale fraude. Komt Europa daar niet wat laat mee op de proppen?
Marianne Thyssen: "Er was jarenlang weerstand bij sommige lidstaten om over te gaan tot de automatische uitwisseling van bankgegevens, nodig om allerlei vormen van belastingontduiking te vermijden. Europa is daar al lang mee bezig, maar het is niet makkelijk om alle lidstaten op één lijn te krijgen. In fiscale aangelegenheden kan Europa enkel eenparig beslissen, dus als er één land dwars ligt, gaat het feest niet door. Daarom duurt fiscaliteit altijd langer dan de rest. Maar ik denk dat men nu goed bezig is."
Waarom lukt het nu wel?
Marianne Thyssen: "Omdat er nu in alle lidstaten voldoende druk is. Op een moment dat iedereen moet besparen, kan het niet dat er nog mensen of bedrijven zijn die frauderen of belastingen ontduiken. Dat is niet rechtvaardig en het is economisch niet efficiënt. Dat zijn twee goede redenen om er nu werk van te maken."
Marianne Thyssen: "Er was jarenlang weerstand bij sommige lidstaten om over te gaan tot de automatische uitwisseling van bankgegevens, nodig om allerlei vormen van belastingontduiking te vermijden. Europa is daar al lang mee bezig, maar het is niet makkelijk om alle lidstaten op één lijn te krijgen. In fiscale aangelegenheden kan Europa enkel eenparig beslissen, dus als er één land dwars ligt, gaat het feest niet door. Daarom duurt fiscaliteit altijd langer dan de rest. Maar ik denk dat men nu goed bezig is."
Waarom lukt het nu wel?
Marianne Thyssen: "Omdat er nu in alle lidstaten voldoende druk is. Op een moment dat iedereen moet besparen, kan het niet dat er nog mensen of bedrijven zijn die frauderen of belastingen ontduiken. Dat is niet rechtvaardig en het is economisch niet efficiënt. Dat zijn twee goede redenen om er nu werk van te maken."
> Bekijk het volledige interview
Interview in De Standaard, 28 mei 2013
Verdient België een Europese boete?
Woensdag beslist de Europese Commissie of ons land een boete krijgt omdat het de begrotingsdoelstellingen niet haalt. België is de enige lidstaat die dat risico loopt. Het ziet er niet naar uit dat de financiële sanctie er effectief komt, maar zouden we zo’n boete verdienen?
Zou een Europese boete onterecht zijn?
‘Ik heb toch bedenkingen bij alle commotie die nu ontstaat omdat er een kritisch rapport van Europa in de maak is. We er toch zelf om gevraagd dat er strengere begrotingsregels en een strengere controle zou zijn? Juist om te vermijden dat de problemen van een zwakke lidstaat zouden overslaan op andere lidstaten.’
‘We zouden dat rapport beter wat dedramatiseren en die kritiek als normaal beschouwen, in plaats van telkens weer moord en brand te schreeuwen.’
Een boete is nog een stap verder.
‘We zullen zien of die er ook komt. Als je naar de Belgische cijfers kijkt, stel je vast dat we altijd bij de beteren in Europa zijn geweest, in tegenstelling tot de meeste andere landen die veel dieper zijn weggezakt tijdens de crisis.’
‘Nu staan wij even met de billen bloot met een cijfer dat niet in orde is. Dat is vervelend, maar niet dramatisch. We zullen moeten aanvaarden dat de Commissie ook tegen ons land streng kan zijn.’
U denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen?
‘Ik weet het niet. In elk geval moet er nog een procedure worden doorlopen als er zo’n voorstel komt. Europa zal ook naar de oorzaken van het tekort moeten kijken. Is dat onwil om te besparen, of is dat iets dat tot het verleden behoort? Dat is de inzet van de discussie. En dan kun je er niet omheen dat wij de formatie van 541 dagen meeslepen. De gevolgen daarvan kun je niet in één jaar wegwerken. Maar boete of niet, dat maakt geen verschil. We zullen een strikt besparingsbeleid moeten blijven voeren.’
En wat als de boete onwettig blijkt te zijn?
‘Als het juridisch niet kan, is dat zeker een argument. Ik wil er alleen voor waarschuwen dat we niet op onze lauweren mogen gaan rusten mocht blijken dat de boete er niet komt. We zullen nog ernstige inspanningen moeten doen, ook om ons hoge overheidsschuld weg te werken.’
Zou Europa een groot land op dezelfde manier aanpakken als een klein land als België?
‘Dat is het argument dat zeker aangehaald zal worden als België een boete zou krijgen. Maar ik mag hopen van wel. Al kun je je inderdaad afvragen of de te hoge tekorten van Duitsland en Frankrijk uit de jaren tweeduizend bij Europa op dezelfde manier gepasseerd zouden zijn als het kleine landen waren geweest.’
Interview Wim Winckelmans, in De Standaard van 28 mei 2013
Woensdag beslist de Europese Commissie of ons land een boete krijgt omdat het de begrotingsdoelstellingen niet haalt. België is de enige lidstaat die dat risico loopt. Het ziet er niet naar uit dat de financiële sanctie er effectief komt, maar zouden we zo’n boete verdienen?
Zou een Europese boete onterecht zijn?
‘Ik heb toch bedenkingen bij alle commotie die nu ontstaat omdat er een kritisch rapport van Europa in de maak is. We er toch zelf om gevraagd dat er strengere begrotingsregels en een strengere controle zou zijn? Juist om te vermijden dat de problemen van een zwakke lidstaat zouden overslaan op andere lidstaten.’
‘We zouden dat rapport beter wat dedramatiseren en die kritiek als normaal beschouwen, in plaats van telkens weer moord en brand te schreeuwen.’
Een boete is nog een stap verder.
‘We zullen zien of die er ook komt. Als je naar de Belgische cijfers kijkt, stel je vast dat we altijd bij de beteren in Europa zijn geweest, in tegenstelling tot de meeste andere landen die veel dieper zijn weggezakt tijdens de crisis.’
‘Nu staan wij even met de billen bloot met een cijfer dat niet in orde is. Dat is vervelend, maar niet dramatisch. We zullen moeten aanvaarden dat de Commissie ook tegen ons land streng kan zijn.’
U denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen?
‘Ik weet het niet. In elk geval moet er nog een procedure worden doorlopen als er zo’n voorstel komt. Europa zal ook naar de oorzaken van het tekort moeten kijken. Is dat onwil om te besparen, of is dat iets dat tot het verleden behoort? Dat is de inzet van de discussie. En dan kun je er niet omheen dat wij de formatie van 541 dagen meeslepen. De gevolgen daarvan kun je niet in één jaar wegwerken. Maar boete of niet, dat maakt geen verschil. We zullen een strikt besparingsbeleid moeten blijven voeren.’
En wat als de boete onwettig blijkt te zijn?
‘Als het juridisch niet kan, is dat zeker een argument. Ik wil er alleen voor waarschuwen dat we niet op onze lauweren mogen gaan rusten mocht blijken dat de boete er niet komt. We zullen nog ernstige inspanningen moeten doen, ook om ons hoge overheidsschuld weg te werken.’
Zou Europa een groot land op dezelfde manier aanpakken als een klein land als België?
‘Dat is het argument dat zeker aangehaald zal worden als België een boete zou krijgen. Maar ik mag hopen van wel. Al kun je je inderdaad afvragen of de te hoge tekorten van Duitsland en Frankrijk uit de jaren tweeduizend bij Europa op dezelfde manier gepasseerd zouden zijn als het kleine landen waren geweest.’
Interview Wim Winckelmans, in De Standaard van 28 mei 2013
Interview in EuroparlTV over de Bankenunie, 21 mei 2013
Interview in Het Journaal, VRT, 16 april 2013
Vanaf volgend jaar moeten banken zich houden aan nieuwe regels. Dat heeft het Europees parlement beslist. De banken moeten een grotere geldreserve opbouwen, kleine en middelgrote ondernemingen zullen makkelijker geld kunnen lenen en de bonussen van bankiers zullen niet hoger mogen liggen dan hun jaarsalaris.
Marianne Thyssen: "Als bankiers er zelf beter van worden als ze op heel korte termijn extreme resultaten boeken, dan worden ze aangemoedigd om vooral daarvoor te gaan, en dat is niet altijd in het lange termijnbelang van de bank of van de financiële stabiliteit. Vandaar dat de bonussen beperkt worden om tot meer voorzichtigheid aan te manen."
> Bekijk hier het fragment
Marianne Thyssen: "Als bankiers er zelf beter van worden als ze op heel korte termijn extreme resultaten boeken, dan worden ze aangemoedigd om vooral daarvoor te gaan, en dat is niet altijd in het lange termijnbelang van de bank of van de financiële stabiliteit. Vandaar dat de bonussen beperkt worden om tot meer voorzichtigheid aan te manen."
> Bekijk hier het fragment
Interview in Villa Politica, VRT, 16 april 2013
"We werken aan een echte Europese Bankenunie", zegt Marianne Thyssen, "een heel pakket van maatregelen dat heel die bankensector moet hervormen en dat ervoor moet zorgen dat de banken veel sterker worden, zodat ze minder risico nemen en hun risico's beter aankunnen. We willen ook de spaarders beter beschermen en ervoor zorgen dat de banken ingezet worden waarvoor ze dienen: de reële economie financieren. Het vertrouwen bij de mensen is nog niet terug en ik ben daarom blij dat we hier vandaag weer een belangrijk pakket wetten stemmen."
"We gaan nu de regels voor de kapitaalvereisten van banken verstrengen en de bonussen van de bankiers beperken zodat ze niet meer aangezet worden om voor het korte termijngewin te kiezen. Vanaf 2014 kan dat in werking treden."
> Bekijk hier het volledige interview
"We gaan nu de regels voor de kapitaalvereisten van banken verstrengen en de bonussen van de bankiers beperken zodat ze niet meer aangezet worden om voor het korte termijngewin te kiezen. Vanaf 2014 kan dat in werking treden."
> Bekijk hier het volledige interview
Debat in de 7de Dag, VRT, 14 april 2013
Moeten spaarders instaan voor de redding van hun bank? Die vraag stelde De Zevende Dag aan de Europese parlementsleden Marianne Thyssen (CD&V), Philippe De Backer (Open VLD), Saïd El Khadraoui (sp.a) en Philippe Lamberts (Ecolo).
Marianne Thyssen zet meteen de puntjes op de i: het gaat er niet het afromen van het spaargeld, maar om het uitbouwen van een Europese Bankenunie. Die Bankenunie moet ervoor zorgen dat de banken stabieler zijn en dat er veel minder risico wordt genomen dan tot nu toe het geval was. Dat is goed voor de spaarders, voor de belastingbetalers en uiteindelijk voor alle burgers. Wat de bescherming van het spaargeld betreft: Europa heeft de bescherming juist opgetrokken naar 100.000 euro, terwijl dit vroeger maar tot 20.000 euro was. Nu ben je dus beschermt tot 100.000 euro per persoon en per bank. Dat blijft zo en daar blijft iedereen af. We zitten dus op de goede lijn en de Bankenunie moet worden afgewerkt.
> Bekijk hier het volledige debat
Marianne Thyssen zet meteen de puntjes op de i: het gaat er niet het afromen van het spaargeld, maar om het uitbouwen van een Europese Bankenunie. Die Bankenunie moet ervoor zorgen dat de banken stabieler zijn en dat er veel minder risico wordt genomen dan tot nu toe het geval was. Dat is goed voor de spaarders, voor de belastingbetalers en uiteindelijk voor alle burgers. Wat de bescherming van het spaargeld betreft: Europa heeft de bescherming juist opgetrokken naar 100.000 euro, terwijl dit vroeger maar tot 20.000 euro was. Nu ben je dus beschermt tot 100.000 euro per persoon en per bank. Dat blijft zo en daar blijft iedereen af. We zitten dus op de goede lijn en de Bankenunie moet worden afgewerkt.
> Bekijk hier het volledige debat
Debat in de 7de Dag, VRT, 24 maart 2013
Kort voor het beslissende overleg over van de bankencrisis in Cyprus, nodigde de Zevende Dag Marianne Thyssen, Philippe Lamberts en Peter De Keyzer uit om hun visie te horen op de redding van het eiland.
Marianne Thyssen: "Dit probleem sleept al te lang aan en het is een hele week vol onzekerheid geweest. Maar er kan nog een akkoord uit de bus komen. We hebben nog een hele dag voor ons. Laten we alles proberen om iedereen in de euro te houden, door solidair te zijn aan de ene kant, en toch ook een stuk verantwoordelijkheid aan de Cyprioten te vragen aan de andere kant."
> Bekijk hier het volledige debat
Marianne Thyssen: "Dit probleem sleept al te lang aan en het is een hele week vol onzekerheid geweest. Maar er kan nog een akkoord uit de bus komen. We hebben nog een hele dag voor ons. Laten we alles proberen om iedereen in de euro te houden, door solidair te zijn aan de ene kant, en toch ook een stuk verantwoordelijkheid aan de Cyprioten te vragen aan de andere kant."
> Bekijk hier het volledige debat
Opiniestuk op Tijd.be, 21 maart 2013
Europa is ons grootste binnenlandse beleidsniveau
Een gemakkelijk clichébeeld maakt tegenwoordig gretig opgang: het ‘ondemocratische’ Europa. Dat Europa wordt afgeschilderd als een duistere moloch, die door niets of niemand gelegitimeerd is, maar wel gruwelijke offers eist van de Europese burgers. Veel bewijsvoering voor deze stelling wordt er doorgaans niet aangehaald, maar dat belet sommigen niet om ze met de regelmaat van de klok te blijven herhalen. Waarom blijven we Europa als een buitenlands wezen zien, in plaats van te aanvaarden dat Europa ons grootste binnenlandse beleidsniveau is geworden?
Laten we beginnen met enkele klassiekers. ‘We moeten besparen van Europa’. ‘We moeten ingrijpende hervormingen doorvoeren van Europa’. ‘En dat wordt allemaal boven onze hoofden beslist, door anonieme Eurocraten.’ Klinken deze beweringen u ook bekend in de oren? Uiteraard, want ze worden vaak uitgesproken. Ze zijn nochtans fundamenteel fout, en wel om twee redenen.
In werkelijkheid besparen en hervormen we niet omdat het moet van Europa, maar omdat het onze morele plicht is om de problemen van vandaag aan te pakken, en niet door te schuiven naar onze kinderen of kleinkinderen. Ook zonder Europa zouden deze uitdagingen bestaan en even reëel zijn.
En verder omdat het zogenaamde ondemocratisch karakter fictie is. In werkelijkheid worden die beslissingen niet genomen door anonieme ‘eurocraten’, maar door democratisch gelegitimeerde politici. Enerzijds door staats- en regeringsleiders die een mandaat van hun nationale parlementen kregen. En anderzijds door het Europees parlement, dat we zelf - rechtstreeks - verkiezen. Maar hoeveel makkelijker is het niet om te beweren dat een ondemocratisch Europa ons dit oplegt, in plaats van aan de mensen uit te leggen waarom lastige maatregelen nuttig en nodig zijn?
> Lees hier verder
Een gemakkelijk clichébeeld maakt tegenwoordig gretig opgang: het ‘ondemocratische’ Europa. Dat Europa wordt afgeschilderd als een duistere moloch, die door niets of niemand gelegitimeerd is, maar wel gruwelijke offers eist van de Europese burgers. Veel bewijsvoering voor deze stelling wordt er doorgaans niet aangehaald, maar dat belet sommigen niet om ze met de regelmaat van de klok te blijven herhalen. Waarom blijven we Europa als een buitenlands wezen zien, in plaats van te aanvaarden dat Europa ons grootste binnenlandse beleidsniveau is geworden?
Laten we beginnen met enkele klassiekers. ‘We moeten besparen van Europa’. ‘We moeten ingrijpende hervormingen doorvoeren van Europa’. ‘En dat wordt allemaal boven onze hoofden beslist, door anonieme Eurocraten.’ Klinken deze beweringen u ook bekend in de oren? Uiteraard, want ze worden vaak uitgesproken. Ze zijn nochtans fundamenteel fout, en wel om twee redenen.
In werkelijkheid besparen en hervormen we niet omdat het moet van Europa, maar omdat het onze morele plicht is om de problemen van vandaag aan te pakken, en niet door te schuiven naar onze kinderen of kleinkinderen. Ook zonder Europa zouden deze uitdagingen bestaan en even reëel zijn.
En verder omdat het zogenaamde ondemocratisch karakter fictie is. In werkelijkheid worden die beslissingen niet genomen door anonieme ‘eurocraten’, maar door democratisch gelegitimeerde politici. Enerzijds door staats- en regeringsleiders die een mandaat van hun nationale parlementen kregen. En anderzijds door het Europees parlement, dat we zelf - rechtstreeks - verkiezen. Maar hoeveel makkelijker is het niet om te beweren dat een ondemocratisch Europa ons dit oplegt, in plaats van aan de mensen uit te leggen waarom lastige maatregelen nuttig en nodig zijn?
> Lees hier verder
Interview in Terzake, Canvas, 20 maart 2013
Na de afwijzing van het reddingsplan voor Cyprus door het Cypriotische parlement, rijzen enkele vragen: is de zaak wel goed aangepakt en hoe moet het nu verder?
Marianne Thyssen wijst erop dat Europa zich wel degelijk solidair opstelt met Cyprus: "uiteindelijk wordt twee derden van het geld dat nodig is opgebracht door de Europese landen". Ze vindt het goed dat ook Cyprus een deel van de inspanning moet leveren, maar ze heeft wel vragen bij de manier waarop dat gebeurde: "Door dat zo eenzijdig op de spaarders te leggen, denk ik dat men de psychologie van de spaarders onderschat heeft." Door een grens van 100.000 euro te hanteren, geeft men op het eerste zicht de indruk dat men de spaardepositogarantie niet zou respecteren, ook al is dat niet zo. "En dat kunnen we missen als kiespijn, want als we het vertrouwen moeten herstellen, zal dit er zeker niet bij helpen."
> Bekijk hier het eerste deel van het gesprek
> Bekijk hier het tweede deel van het gesprek
Marianne Thyssen wijst erop dat Europa zich wel degelijk solidair opstelt met Cyprus: "uiteindelijk wordt twee derden van het geld dat nodig is opgebracht door de Europese landen". Ze vindt het goed dat ook Cyprus een deel van de inspanning moet leveren, maar ze heeft wel vragen bij de manier waarop dat gebeurde: "Door dat zo eenzijdig op de spaarders te leggen, denk ik dat men de psychologie van de spaarders onderschat heeft." Door een grens van 100.000 euro te hanteren, geeft men op het eerste zicht de indruk dat men de spaardepositogarantie niet zou respecteren, ook al is dat niet zo. "En dat kunnen we missen als kiespijn, want als we het vertrouwen moeten herstellen, zal dit er zeker niet bij helpen."
> Bekijk hier het eerste deel van het gesprek
> Bekijk hier het tweede deel van het gesprek
Interview in Vandaag, VRT Radio 1, 6 maart 2013
Het VRT radioprogramma Vandaag interviewt Marianne Thyssen n.a.v. haar opiniestuk in De Standaard (zie hieronder).
Marianne Thyssen waarschuwt voor de mallemolen waarin mensen snel worden opgebrand. Willen we zo wel met mensen omgaan? Kunnen we het ons permitteren om zo kwistig om te gaan met talenten? En ondermijnen we het vertrouwen in de democratie niet?
Ze breekt een lans voor politici die de moed hebben om de lange termijn te verkiezen boven het snelle succes van de dag, en voor media die de moed hebben om terug te focussen op wat echt belangrijk is en daarbij hun lezers, kijkers of luisteraars niet onderschatten.
> Beluister hier het volledige interview
Marianne Thyssen waarschuwt voor de mallemolen waarin mensen snel worden opgebrand. Willen we zo wel met mensen omgaan? Kunnen we het ons permitteren om zo kwistig om te gaan met talenten? En ondermijnen we het vertrouwen in de democratie niet?
Ze breekt een lans voor politici die de moed hebben om de lange termijn te verkiezen boven het snelle succes van de dag, en voor media die de moed hebben om terug te focussen op wat echt belangrijk is en daarbij hun lezers, kijkers of luisteraars niet onderschatten.
> Beluister hier het volledige interview
Opiniestuk in De Standaard, 6 maart 2013
Het ontslag van Steven Vanackere leidt in de sociale en klassieke media tot veel reacties, emoties en speculaties. Dat is op zich best begrijpelijk, want het is uiteraard een opvallende gebeurtenis. Maar als we het daarbij laten, missen we - alweer - een kans om ons grondig te bezinnen over de manier waarop we in en rond de politiek omspringen met talent.
Dat Steven Vanackere ontslag nam als minister van Financiën en vicepremier, heeft mij persoonlijk geraakt. Ik ken hem al vele jaren en ik heb altijd nauw met hem samengewerkt. In de eerste plaats leef ik met hem mee, want deze beslissing zal hem zwaar gevallen zijn. "Verantwoordelijkheid" was zijn middelnaam en daar leefde hij als politicus naar. Ik ben hem dankbaar voor alles wat hij voor het land heeft gedaan en ik hoop dat velen dat met mij zijn.
Maar dit ontslag gaat verder dan het persoonlijke lot van Steven. We zagen de voorbije jaren opvallend veel toppolitici een stap terug zetten of zelfs volledig uit de politiek stappen. Stilaan dringt de vraag zich op: springen we niet te kwistig om met het beschikbare politieke talent?
> Lees hier het volledige opiniestuk
Dat Steven Vanackere ontslag nam als minister van Financiën en vicepremier, heeft mij persoonlijk geraakt. Ik ken hem al vele jaren en ik heb altijd nauw met hem samengewerkt. In de eerste plaats leef ik met hem mee, want deze beslissing zal hem zwaar gevallen zijn. "Verantwoordelijkheid" was zijn middelnaam en daar leefde hij als politicus naar. Ik ben hem dankbaar voor alles wat hij voor het land heeft gedaan en ik hoop dat velen dat met mij zijn.
Maar dit ontslag gaat verder dan het persoonlijke lot van Steven. We zagen de voorbije jaren opvallend veel toppolitici een stap terug zetten of zelfs volledig uit de politiek stappen. Stilaan dringt de vraag zich op: springen we niet te kwistig om met het beschikbare politieke talent?
> Lees hier het volledige opiniestuk
Interview in De Zondag, 3 maart 2013
"Geef mij eens een alternatief?"
Marianne Thyssen voelt zich kiplekker in het Europees parlement. Daar ligt ook haar politieke toekomst, zo meent ze zelf. De voormalige CD&V-voorzitster gelooft oprecht dat alleen Europa het geneesmiddel vormt tegen de aanhoudende crisis. Over de Europese meerjarenbegroting, zoals op tafel gelegd door de Europese Raad, is ze veel minder te spreken.
Vorige maand presenteerde de Europese Raad, onder aanvoering van voorzitter Herman Van Rompuy, de Europese meerjarenbegroting voor de periode 2014-2020. Daarin staat hoeveel geld Europa de komende jaren mag uitgeven. Het Europees Parlement (EP) moet dit budget wel nog goedkeuren. Dat zal echter niet van een leien dakje gaan. Veel parlementsleden voelen zich buitenspel gezet door de lidstaten, die het hoge woord voeren in de Europese Raad. Het EP betreurt ook het gebrek aan ambitie in deze begroting die zelfs minder middelen telt dan de meerjarenbegroting van zeven jaar geleden. “Het kan nog maanden duren vooraleer het parlement deze meerjarenbegroting goedkeurt”, windt Marianne Thyssen (CD&V), met 21 dienstjaren een ouderdomsdeken in het EP, er geen doekjes om. “Dat we een zuinige begroting moeten maken, ligt voor de hand. Maar het verontrust mij dat de lidstaten minder geld over hebben voor Europa, terwijl ze wel meer resultaten verwachten. Het mag duidelijk zijn dat het EP niet zomaar van ‘ja’ zal knikken.”
> Lees hier het volledige interview
Marianne Thyssen voelt zich kiplekker in het Europees parlement. Daar ligt ook haar politieke toekomst, zo meent ze zelf. De voormalige CD&V-voorzitster gelooft oprecht dat alleen Europa het geneesmiddel vormt tegen de aanhoudende crisis. Over de Europese meerjarenbegroting, zoals op tafel gelegd door de Europese Raad, is ze veel minder te spreken.
Vorige maand presenteerde de Europese Raad, onder aanvoering van voorzitter Herman Van Rompuy, de Europese meerjarenbegroting voor de periode 2014-2020. Daarin staat hoeveel geld Europa de komende jaren mag uitgeven. Het Europees Parlement (EP) moet dit budget wel nog goedkeuren. Dat zal echter niet van een leien dakje gaan. Veel parlementsleden voelen zich buitenspel gezet door de lidstaten, die het hoge woord voeren in de Europese Raad. Het EP betreurt ook het gebrek aan ambitie in deze begroting die zelfs minder middelen telt dan de meerjarenbegroting van zeven jaar geleden. “Het kan nog maanden duren vooraleer het parlement deze meerjarenbegroting goedkeurt”, windt Marianne Thyssen (CD&V), met 21 dienstjaren een ouderdomsdeken in het EP, er geen doekjes om. “Dat we een zuinige begroting moeten maken, ligt voor de hand. Maar het verontrust mij dat de lidstaten minder geld over hebben voor Europa, terwijl ze wel meer resultaten verwachten. Het mag duidelijk zijn dat het EP niet zomaar van ‘ja’ zal knikken.”
> Lees hier het volledige interview
Opiniestuk in De Morgen, 29 januari 2013
Frankrijk kan leren van België in debat over "homohuwelijk"
Precies 10 jaar geleden, begin 2003, werd in België het huwelijk opengesteld voor personen van hetzelfde geslacht. Sindsdien kunnen lesbische en homokoppels in ons land trouwen, onder precies hetzelfde stelsel als heteroseksuele koppels. De sereniteit waarmee die ingrijpende hervorming plaatsvond, staat in schril contrast met de oplopende emoties in Frankrijk. Het is mijn overtuiging dat dit verschil voor een flink stuk aan de Vlaamse christendemocraten te danken is. Een boude stelling? Misschien, maar ik nodig iedereen uit om er even bij stil te staan.
Twee weken geleden trokken door de straten van Parijs 400.000 à 800.000 betogers tegen het zogenaamde homohuwelijk (wat eigenlijk een foute term is, maar dit terzijde). Afgelopen weekend lieten de voorstanders dan weer van zich horen, met een manifestatie van naar schatting 125.000 mensen. De verwachting is dat het Franse parlement binnenkort de voorstanders zal volgen, maar we kunnen er niet naast kijken dat de kwestie Frankrijk diep verdeelt. Links en rechts staan lijnrecht tegenover elkaar.
> Lees hier verder
Precies 10 jaar geleden, begin 2003, werd in België het huwelijk opengesteld voor personen van hetzelfde geslacht. Sindsdien kunnen lesbische en homokoppels in ons land trouwen, onder precies hetzelfde stelsel als heteroseksuele koppels. De sereniteit waarmee die ingrijpende hervorming plaatsvond, staat in schril contrast met de oplopende emoties in Frankrijk. Het is mijn overtuiging dat dit verschil voor een flink stuk aan de Vlaamse christendemocraten te danken is. Een boude stelling? Misschien, maar ik nodig iedereen uit om er even bij stil te staan.
Twee weken geleden trokken door de straten van Parijs 400.000 à 800.000 betogers tegen het zogenaamde homohuwelijk (wat eigenlijk een foute term is, maar dit terzijde). Afgelopen weekend lieten de voorstanders dan weer van zich horen, met een manifestatie van naar schatting 125.000 mensen. De verwachting is dat het Franse parlement binnenkort de voorstanders zal volgen, maar we kunnen er niet naast kijken dat de kwestie Frankrijk diep verdeelt. Links en rechts staan lijnrecht tegenover elkaar.
> Lees hier verder
Marianne Thyssen in de 7de Dag, VRT, 27 januari 2013
Vijf Europese en Vlaamse parlementsleden debatteren over Europa, naar aanleiding van de speech van de Britse premier David Cameron. "Wij onderzoeken in het Europees parlement wat we moeten veranderen om sterker te staan in de geglobaliseerde economie", zegt Marianne Thyssen, "en ons antwoord, met een overgrote meerderheid van het parlement, is dat we juist meer Europa nodig hebben. Wat Cameron voorstelt is een Europa van 28 snelheden, de ontrafeling van Europa."
Over het referendum: "Politici moeten geen verantwoordelijkheid van zich afschuiven. Wij zijn verkozen, wij moeten de wetten stemmen, en als het niet goed is zullen de mensen ons naar huis sturen en komen er anderen in de plaats.
> Bekijk hier het volledige debat
Over het referendum: "Politici moeten geen verantwoordelijkheid van zich afschuiven. Wij zijn verkozen, wij moeten de wetten stemmen, en als het niet goed is zullen de mensen ons naar huis sturen en komen er anderen in de plaats.
> Bekijk hier het volledige debat
Opiniestuk in De Standaard, 4 januari 2013
Het voorname voornemen voor 2013
Bij de start van elk nieuw jaar vragen we ons af wat er allemaal zal veranderen. Veranderingen worden voorspeld, gevreesd of bejubeld. Via goede voornemens plannen we zelf tal van veranderingen die ons leven ten goede moeten komen. Onheilsprofeten waarschuwen voor nefaste en onontkoombare veranderingen. Ten goede of ten kwade, veranderen zal het.
Ook in de politiek is "verandering" een vaak gebruikt woord, helaas zelden op een zinvolle manier. Oppositiepartijen bezweren ons dat het tijd is voor ingrijpende veranderingen, terwijl de meerderheidspartijen u vertellen dat continuïteit belangrijk is. Partijen noemen zichzelf progressief of conservatief, omdat ze maatschappelijke verandering beweren na te streven of integendeel afwijzen.
Het maatschappelijk en politiek debat over "verandering" verdient best wat meer diepgang. De meeste veranderingen zijn geen bewuste keuzes van individuen of politici, maar zijn het gevolg van grote, internationale verschuivingen in onze geglobaliseerde wereld. De financieel-economische crisis die ons vandaag treft, de klimaatverandering en de grote migratiestromen illustreren dat allemaal. Het zijn veranderingen waarmee we ongevraagd worden geconfronteerd, of we dat nu leuk vinden of niet.
De echte uitdaging bestaat erin om op een verstandige manier met verandering om te gaan. In die zin is politiek een permanente vorm van veranderingsmanagement. De huidige crisis leidde bijvoorbeeld tot nieuwe opvattingen over de financiële wereld, over onze overheidsfinanciën of onze economie. De bankensector wordt hervormd, nationaal en Europees. De Eurozonelanden komen tot het inzicht dat een schuldenberg van méér dan 8.000.000.000.000 euro echt ondraaglijk is en moet worden afgebouwd. Tegelijk groeit het besef dat de ambitieuze sociaal-economische doelstellingen van de Europa2020-strategie (jobs, innovatie, klimaat, onderwijs en armoedebestrijding) niet haalbaar zijn als ze vrijblijvend zijn. In eigen land bouwen de overheden hun tekorten af, zullen mensen langer moeten werken en worden de migratieregels strikter.
Men kan voor of tegen elk van die maatregelen zijn, verder of minder ver willen gaan, maar stuk voor stuk maken ze deel uit van een veranderingsmanagement dat mensen en landen sterker moet maken in een wereld die steeds sneller en ingrijpender verandert.
Misschien moeten we daarvan ook ons persoonlijke voornemen maken in dit nieuwe jaar: beter leren omgaan met verandering. In 2013 zal de crisis niet vanzelf verdwijnen, zullen we het nog steeds een hele opdracht vinden om in een veranderende wereld onze (klein)kinderen op te voeden, zal nieuwe technologie nóg meer in ons leven aanwezig zijn, zal het samenleven tussen talen en culturen niet makkelijker worden. Vroeger komt nooit meer terug. Privé of professioneel, maatschappelijk of technologisch, altijd zal verandering deel uitmaken van ons leven. Onvermijdelijk. Hoe minder we die veranderingen als bedreiging zien en hoe méér we erin slagen om de opportuniteiten eruit te halen, hoe sterker we in het leven staan. Mensen en samenlevingen weerbaarder maken, dat is de echte uitdaging voor de komende jaren. Als de mensen en hun politici elkaar in dat voornemen kunnen vinden, wordt 2013 misschien het jaar waarin we van verandering een troef kunnen maken.
Bij de start van elk nieuw jaar vragen we ons af wat er allemaal zal veranderen. Veranderingen worden voorspeld, gevreesd of bejubeld. Via goede voornemens plannen we zelf tal van veranderingen die ons leven ten goede moeten komen. Onheilsprofeten waarschuwen voor nefaste en onontkoombare veranderingen. Ten goede of ten kwade, veranderen zal het.
Ook in de politiek is "verandering" een vaak gebruikt woord, helaas zelden op een zinvolle manier. Oppositiepartijen bezweren ons dat het tijd is voor ingrijpende veranderingen, terwijl de meerderheidspartijen u vertellen dat continuïteit belangrijk is. Partijen noemen zichzelf progressief of conservatief, omdat ze maatschappelijke verandering beweren na te streven of integendeel afwijzen.
Het maatschappelijk en politiek debat over "verandering" verdient best wat meer diepgang. De meeste veranderingen zijn geen bewuste keuzes van individuen of politici, maar zijn het gevolg van grote, internationale verschuivingen in onze geglobaliseerde wereld. De financieel-economische crisis die ons vandaag treft, de klimaatverandering en de grote migratiestromen illustreren dat allemaal. Het zijn veranderingen waarmee we ongevraagd worden geconfronteerd, of we dat nu leuk vinden of niet.
De echte uitdaging bestaat erin om op een verstandige manier met verandering om te gaan. In die zin is politiek een permanente vorm van veranderingsmanagement. De huidige crisis leidde bijvoorbeeld tot nieuwe opvattingen over de financiële wereld, over onze overheidsfinanciën of onze economie. De bankensector wordt hervormd, nationaal en Europees. De Eurozonelanden komen tot het inzicht dat een schuldenberg van méér dan 8.000.000.000.000 euro echt ondraaglijk is en moet worden afgebouwd. Tegelijk groeit het besef dat de ambitieuze sociaal-economische doelstellingen van de Europa2020-strategie (jobs, innovatie, klimaat, onderwijs en armoedebestrijding) niet haalbaar zijn als ze vrijblijvend zijn. In eigen land bouwen de overheden hun tekorten af, zullen mensen langer moeten werken en worden de migratieregels strikter.
Men kan voor of tegen elk van die maatregelen zijn, verder of minder ver willen gaan, maar stuk voor stuk maken ze deel uit van een veranderingsmanagement dat mensen en landen sterker moet maken in een wereld die steeds sneller en ingrijpender verandert.
Misschien moeten we daarvan ook ons persoonlijke voornemen maken in dit nieuwe jaar: beter leren omgaan met verandering. In 2013 zal de crisis niet vanzelf verdwijnen, zullen we het nog steeds een hele opdracht vinden om in een veranderende wereld onze (klein)kinderen op te voeden, zal nieuwe technologie nóg meer in ons leven aanwezig zijn, zal het samenleven tussen talen en culturen niet makkelijker worden. Vroeger komt nooit meer terug. Privé of professioneel, maatschappelijk of technologisch, altijd zal verandering deel uitmaken van ons leven. Onvermijdelijk. Hoe minder we die veranderingen als bedreiging zien en hoe méér we erin slagen om de opportuniteiten eruit te halen, hoe sterker we in het leven staan. Mensen en samenlevingen weerbaarder maken, dat is de echte uitdaging voor de komende jaren. Als de mensen en hun politici elkaar in dat voornemen kunnen vinden, wordt 2013 misschien het jaar waarin we van verandering een troef kunnen maken.
Villa Politica, 17 december 2012
Marianne Thyssen kijkt terug op het jaar 2012 in Europa.
Ze constateert dat 2012 een jaar van hervormingen is geweest. Er is heel hard gewerkt aan begrotingstoezicht, er komt meer economische afstemming en een eengemaakte Europese bankentoezicht.
"Maar we zijn er nog lang niet, ik denk dat we van 2013 opnieuw een hervormingsjaar moeten maken."
> Bekijk hier het volledige interview
Ze constateert dat 2012 een jaar van hervormingen is geweest. Er is heel hard gewerkt aan begrotingstoezicht, er komt meer economische afstemming en een eengemaakte Europese bankentoezicht.
"Maar we zijn er nog lang niet, ik denk dat we van 2013 opnieuw een hervormingsjaar moeten maken."
> Bekijk hier het volledige interview
Radio 1 "Vandaag", 13 december 2012
Marianne Thyssen over het bankentoezicht.
Na het Europees Parlement stemden ook de ministers van Financiën (Ecofin) in met een eengemaakt Europees bankentoezicht, met de Europese Centrale Bank (ECB) als centrale spil. "Dit is van groot belang voor elke Europeaan die spaargeld heeft en die belastingen betaalt." Dit toezicht is immers een noodzakelijke voorwaarde om in de toekomst banken in nood te helpen via een Europees Noodfonds, en niet langer via de overheidsfinanciën van de lidstaat in kwestie. "Het helpt ons uit de crisis, omdat het de vicieuze cirkel tussen banken in problemen en overheidsfinanciën doorbreekt."
> Beluister het volledige interview hier
Na het Europees Parlement stemden ook de ministers van Financiën (Ecofin) in met een eengemaakt Europees bankentoezicht, met de Europese Centrale Bank (ECB) als centrale spil. "Dit is van groot belang voor elke Europeaan die spaargeld heeft en die belastingen betaalt." Dit toezicht is immers een noodzakelijke voorwaarde om in de toekomst banken in nood te helpen via een Europees Noodfonds, en niet langer via de overheidsfinanciën van de lidstaat in kwestie. "Het helpt ons uit de crisis, omdat het de vicieuze cirkel tussen banken in problemen en overheidsfinanciën doorbreekt."
> Beluister het volledige interview hier
Interview in Leven (Vlaamse Liga tegen Kanker), januarinummer 2013
CD&V-politica Marianne Thyssen pikte snel weer op na borstkanker
Als ‘madame kanker’ wil ze niet door het leven gaan, wel als hardwerkend Europees parlementslid. Marianne Thyssen
(CD&V) herstelde van borstkanker. ‘Tijd om te piekeren over herval heb ik niet.’
‘Dat ik kanker heb gehad, is geen taboe’, vertelt Europees Parlementslid Marianne Thyssen in haar bedrijvige Brusselse kantoor,
waar alle talen van de Europese Unie door het gebouw gonzen. ‘Ik praat er open over en ik wil er graag over getuigen als ik daar anderen mee help, maar tegelijkertijd wil ik dat spaarzaam doen. Als je dat voortdurend van de daken schreeuwt, lijkt het wel of je daarmee in de belangstelling wil komen. Dan ben je al snel ‘madame kanker’, terwijl ik toch vooral als hardwerkend Europees Parlementslid gezien wil worden.’
Want dat is ze ook. Werken was én is het lange leven van Marianne. ‘Toen ik pas aan mijn politieke carrière begon, was het evident dat ik hard werkte. Je moet nog zoveel leren en je wil jezelf en anderen tonen dat je hun stem waard bent. Later kennen de collega’s en de mensen je beter, maar toch neemt de druk niet af. Eigenlijk is het net omgekeerd, het wordt nog drukker, omdat je meer verantwoordelijkheden krijgt. Soms raakt het bakje overvol, maar dat ligt allicht ook in mijn natuur.’
> Lees hier het volledige interview
Als ‘madame kanker’ wil ze niet door het leven gaan, wel als hardwerkend Europees parlementslid. Marianne Thyssen
(CD&V) herstelde van borstkanker. ‘Tijd om te piekeren over herval heb ik niet.’
‘Dat ik kanker heb gehad, is geen taboe’, vertelt Europees Parlementslid Marianne Thyssen in haar bedrijvige Brusselse kantoor,
waar alle talen van de Europese Unie door het gebouw gonzen. ‘Ik praat er open over en ik wil er graag over getuigen als ik daar anderen mee help, maar tegelijkertijd wil ik dat spaarzaam doen. Als je dat voortdurend van de daken schreeuwt, lijkt het wel of je daarmee in de belangstelling wil komen. Dan ben je al snel ‘madame kanker’, terwijl ik toch vooral als hardwerkend Europees Parlementslid gezien wil worden.’
Want dat is ze ook. Werken was én is het lange leven van Marianne. ‘Toen ik pas aan mijn politieke carrière begon, was het evident dat ik hard werkte. Je moet nog zoveel leren en je wil jezelf en anderen tonen dat je hun stem waard bent. Later kennen de collega’s en de mensen je beter, maar toch neemt de druk niet af. Eigenlijk is het net omgekeerd, het wordt nog drukker, omdat je meer verantwoordelijkheden krijgt. Soms raakt het bakje overvol, maar dat ligt allicht ook in mijn natuur.’
> Lees hier het volledige interview
De 7de Dag, VRT, 9 december 2012
Vrouwen in topfuncties
Naar aanleiding van een mediarel rond de aanwezigheid van vrouwen op het Vokacongres, nam Marianne Thyssen deel aan een debat over vrouwen in topfuncties.
Marianne Thyssen ziet twee goede redenen om vrouwen alle kansen te geven in de samenleving: omdat het een kwestie van rechtvaardigheid is, en omdat we ons niet kunnen permitteren om talent te laten verloren gaan.
Ze wijst erop dat de politiek het goede voorbeeld gaf door wettelijke verplichtingen in te voeren voor de lijstvorming. Dat zorgde alvast voor een doorbraak van vrouwen in de politiek. om te bewerken.
> Bekijk hier het volledige debat
Naar aanleiding van een mediarel rond de aanwezigheid van vrouwen op het Vokacongres, nam Marianne Thyssen deel aan een debat over vrouwen in topfuncties.
Marianne Thyssen ziet twee goede redenen om vrouwen alle kansen te geven in de samenleving: omdat het een kwestie van rechtvaardigheid is, en omdat we ons niet kunnen permitteren om talent te laten verloren gaan.
Ze wijst erop dat de politiek het goede voorbeeld gaf door wettelijke verplichtingen in te voeren voor de lijstvorming. Dat zorgde alvast voor een doorbraak van vrouwen in de politiek. om te bewerken.
> Bekijk hier het volledige debat
Interview in Tertio, 5 december 2012
‘Europese Unie brengt verhaal van waarden’
Kritiek op de werking van de Europese Unie mag. Op de Unie als project mag niet. Dat vindt althans Marianne Thyssen, al meer dan twintig jaar Europarlementslid voor CD&V. Als rapporteur van haar assemblee heeft ze mee het roer in handen van de op til staande bankenhervorming en klinkt haar stem luider dan andere in het debat over de Europese economische en monetaire unie.
Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) werkte zich als centrale medespeelster voor de wetgeving over de banken de jongste tijd door honderden amendementen. De dagen daarvoor was ze in de weer als penhoudster van haar parlement voor de veranderingen aan de Europese economische en monetaire unie. En nog is het niet gedaan, na de stemming vorige donderdag in de bevoegde parlementscommissie is het de bedoeling de onderhandelingen over het bankenplan zo snel mogelijk op te starten met de Europese Commissie en de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders. Het voornemen is de nieuwe regels voor het bankentoezicht nog dit jaar door het voltallige parlement goedgekeurd te krijgen. “Het zal in elk geval niet aan het parlement liggen indien we de deadline niet halen”, zegt de christendemocrate vastberaden.
Thyssen is onafgebroken Europarlementslid sinds 1991. Ze heeft er naam en faam verworven omdat ze haar dossiers zo goed kent. Haar hele politieke carrière staat in het teken van de Europese eenmaking. Het is haar ding, haar biotoop. De periode tussen mei 2008 en juni 2010 waarin ze in ondankbare omstandigheden partijvoorzitter van CD&V was, blijkt al ver weg.
Proficiat, u heeft de Nobelprijs voor de vrede gekregen.
“Alle inwoners van de Europese Unie hebben die gekregen. Ik vind het schitterend dat het Nobelprijscomité de Unie lauwert. Het brengt daarmee in herinnering waarom de EU tot stand kwam. De Unie gaat over meer dan geld waarmee ze te exclusief wordt geassocieerd. We kennen al zestig jaar vrede. De bewindslui die na de Tweede Wereldoorlog de moed hadden de bladzijde om te draaien en samen te beginnen werken, verdienen de grootste pluim op die vredeshoed.”
> Lees het volledige interview
Kritiek op de werking van de Europese Unie mag. Op de Unie als project mag niet. Dat vindt althans Marianne Thyssen, al meer dan twintig jaar Europarlementslid voor CD&V. Als rapporteur van haar assemblee heeft ze mee het roer in handen van de op til staande bankenhervorming en klinkt haar stem luider dan andere in het debat over de Europese economische en monetaire unie.
Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) werkte zich als centrale medespeelster voor de wetgeving over de banken de jongste tijd door honderden amendementen. De dagen daarvoor was ze in de weer als penhoudster van haar parlement voor de veranderingen aan de Europese economische en monetaire unie. En nog is het niet gedaan, na de stemming vorige donderdag in de bevoegde parlementscommissie is het de bedoeling de onderhandelingen over het bankenplan zo snel mogelijk op te starten met de Europese Commissie en de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders. Het voornemen is de nieuwe regels voor het bankentoezicht nog dit jaar door het voltallige parlement goedgekeurd te krijgen. “Het zal in elk geval niet aan het parlement liggen indien we de deadline niet halen”, zegt de christendemocrate vastberaden.
Thyssen is onafgebroken Europarlementslid sinds 1991. Ze heeft er naam en faam verworven omdat ze haar dossiers zo goed kent. Haar hele politieke carrière staat in het teken van de Europese eenmaking. Het is haar ding, haar biotoop. De periode tussen mei 2008 en juni 2010 waarin ze in ondankbare omstandigheden partijvoorzitter van CD&V was, blijkt al ver weg.
Proficiat, u heeft de Nobelprijs voor de vrede gekregen.
“Alle inwoners van de Europese Unie hebben die gekregen. Ik vind het schitterend dat het Nobelprijscomité de Unie lauwert. Het brengt daarmee in herinnering waarom de EU tot stand kwam. De Unie gaat over meer dan geld waarmee ze te exclusief wordt geassocieerd. We kennen al zestig jaar vrede. De bewindslui die na de Tweede Wereldoorlog de moed hadden de bladzijde om te draaien en samen te beginnen werken, verdienen de grootste pluim op die vredeshoed.”
> Lees het volledige interview
Artikel in De Tijd, 30 november 2012
Europarlement gaat 'macht gebruiken' voor bankentoezicht
Het Europees Parlement zet zich schrap voor een ferme armworsteling met de lidstaten over het Europees bankentoezicht. 'We zullen onze macht gebruiken', zegt Marianne Thyssen (EVP).
Dinsdag voeren de Europese ministers van Financiën de forcing over het Europees bankentoezicht. De Europese leiders eisten voor het einde van dit jaar een beslissing over de overdracht van het toezicht op de meer dan 6.000 banken in de eurozone aan de Europese Centrale Bank. De ECB zou dan uiterlijk begin 2014 ook effectief het toezicht op de banken uitoefenen.
Een akkoord onder de ministers is niet het einde van de rit. Later volgende week volgen wellicht moeilijke onderhandelingen met de vertegenwoordigers van het Europees Parlement om een compromis te vinden over het wetgevend kader voor die nieuwe Europese toezichthouder op de banken.
Daarvoor zet het parlement zich schrap. Gisteren bepaalde het parlement zijn positie voor dit overleg. Over de uitbreiding van het takenpakket van de ECB heeft het Europarlement eigenlijk niets te zeggen. Maar de verkozenen beslissen wel mee over de begeleidende wet- geving: de hervorming van de EBA, de Europese bankenautoriteit. De EBA moet garanderen dat het bankentoezicht in Europa volgens dezelfde regels verloopt.
'We gaan beide dossiers samen behandelen. We hebben wel degelijk onderhandelingsmacht', betoogt het Europarlementslid Ma- rianne Thyssen (EVP,) die het rapport over de ECB redigeerde. Thyssen beseft dat de deal nu moet gebeuren. 'We mogen het momentum niet verloren laten gaan.'
Het halfrond staat volledig achter de ECB als toezichthouder voor alle banken in de eurozone. 'De ECB heeft ervaring en toegang tot de bes- te informatie. De Europese Centrale Bank is ook de enige Europese instelling met groot moreel gezag en dat gezag is in de crisis nog versterkt', erkent Thyssen.
Toch legt het parlement enkele duidelijke accenten. Zo moeten de landen die deelnemen aan het systeem van Europees bankentoezicht gelijke rechten en plichten hebben. Als niet-eurolanden in dat Europees bankentoezicht meestappen, moeten ze op gelijke voet meestemmen in de nieuwe raad voor bankentoezicht, in de schoot van de ECB.
Het Europarlement wil tevens mee bepalen wie aan het hoofd komt van die toezichtsraad. Het halfrond wil dat dat iemand is van buiten de ECB en dat ook de andere leden van de raad allereerst een Europese pet opzetten. De topman of -vrouw voor dat Europees bankentoezicht moet zich bovendien verantwoorden voor het Europarlement en voor de nationale parlementen.
Ook moet er een strikte scheiding zijn tussen het monetair beleid en het bankentoezicht in de ECB. De ECB-top mag een beslissing van de bankentoezichthouders enkel bekrachtigen of terugsturen, maar nooit naast zich neerleggen.
In de discussie van volgende week speelt Duitsland een cruciale rol. Berlijn wil een Europees bankentoezicht, maar niet voor de eigen regionale spaarkassen.Die Duitse tegenstand was ook in de stemming in het Europarlement voelbaar.
Het Europees Parlement zet zich schrap voor een ferme armworsteling met de lidstaten over het Europees bankentoezicht. 'We zullen onze macht gebruiken', zegt Marianne Thyssen (EVP).
Dinsdag voeren de Europese ministers van Financiën de forcing over het Europees bankentoezicht. De Europese leiders eisten voor het einde van dit jaar een beslissing over de overdracht van het toezicht op de meer dan 6.000 banken in de eurozone aan de Europese Centrale Bank. De ECB zou dan uiterlijk begin 2014 ook effectief het toezicht op de banken uitoefenen.
Een akkoord onder de ministers is niet het einde van de rit. Later volgende week volgen wellicht moeilijke onderhandelingen met de vertegenwoordigers van het Europees Parlement om een compromis te vinden over het wetgevend kader voor die nieuwe Europese toezichthouder op de banken.
Daarvoor zet het parlement zich schrap. Gisteren bepaalde het parlement zijn positie voor dit overleg. Over de uitbreiding van het takenpakket van de ECB heeft het Europarlement eigenlijk niets te zeggen. Maar de verkozenen beslissen wel mee over de begeleidende wet- geving: de hervorming van de EBA, de Europese bankenautoriteit. De EBA moet garanderen dat het bankentoezicht in Europa volgens dezelfde regels verloopt.
'We gaan beide dossiers samen behandelen. We hebben wel degelijk onderhandelingsmacht', betoogt het Europarlementslid Ma- rianne Thyssen (EVP,) die het rapport over de ECB redigeerde. Thyssen beseft dat de deal nu moet gebeuren. 'We mogen het momentum niet verloren laten gaan.'
Het halfrond staat volledig achter de ECB als toezichthouder voor alle banken in de eurozone. 'De ECB heeft ervaring en toegang tot de bes- te informatie. De Europese Centrale Bank is ook de enige Europese instelling met groot moreel gezag en dat gezag is in de crisis nog versterkt', erkent Thyssen.
Toch legt het parlement enkele duidelijke accenten. Zo moeten de landen die deelnemen aan het systeem van Europees bankentoezicht gelijke rechten en plichten hebben. Als niet-eurolanden in dat Europees bankentoezicht meestappen, moeten ze op gelijke voet meestemmen in de nieuwe raad voor bankentoezicht, in de schoot van de ECB.
Het Europarlement wil tevens mee bepalen wie aan het hoofd komt van die toezichtsraad. Het halfrond wil dat dat iemand is van buiten de ECB en dat ook de andere leden van de raad allereerst een Europese pet opzetten. De topman of -vrouw voor dat Europees bankentoezicht moet zich bovendien verantwoorden voor het Europarlement en voor de nationale parlementen.
Ook moet er een strikte scheiding zijn tussen het monetair beleid en het bankentoezicht in de ECB. De ECB-top mag een beslissing van de bankentoezichthouders enkel bekrachtigen of terugsturen, maar nooit naast zich neerleggen.
In de discussie van volgende week speelt Duitsland een cruciale rol. Berlijn wil een Europees bankentoezicht, maar niet voor de eigen regionale spaarkassen.Die Duitse tegenstand was ook in de stemming in het Europarlement voelbaar.
Dubbelinterview Marianne Thyssen - Caroline Gennez, in De Morgen, 17 november 2012
"Vrouwen zijn meer geneigd om macht te delen"
Marianne Thyssen (56) is een feministe van het eerste uur, bij Caroline Gennez (37)kwamhet besef pas gaandeweg. Vandaag weten beiden het zeker, vrouwen in de politiek worden scherper afgerekend dan mannen. En toch: ‘Ik heb in mijn carrière al meer mannen dan vrouwen zien huilen.’
Groot wederzijds respect. Het was er vanaf hun eerste contacten, ergens in de late lente van 2008. Marianne Thyssen was net voorzitster van CD&V geworden. Ze is nog niet vergeten hoe ze prompt een bos bloemen kreeg van Caroline Gennez, toen voorzitster van de socialistische partij. "Er was instant sympathie tussen ons", zegt Gennez. "Bij sommige mensen heb je dat, ook al ken je ze nog niet goed."
> Lees het volledige interview
Marianne Thyssen (56) is een feministe van het eerste uur, bij Caroline Gennez (37)kwamhet besef pas gaandeweg. Vandaag weten beiden het zeker, vrouwen in de politiek worden scherper afgerekend dan mannen. En toch: ‘Ik heb in mijn carrière al meer mannen dan vrouwen zien huilen.’
Groot wederzijds respect. Het was er vanaf hun eerste contacten, ergens in de late lente van 2008. Marianne Thyssen was net voorzitster van CD&V geworden. Ze is nog niet vergeten hoe ze prompt een bos bloemen kreeg van Caroline Gennez, toen voorzitster van de socialistische partij. "Er was instant sympathie tussen ons", zegt Gennez. "Bij sommige mensen heb je dat, ook al ken je ze nog niet goed."
> Lees het volledige interview
Interview in Europolitics, 15 november 2012
Giving ECB a “precarious statute” would be “unacceptable”
Working out an agreement on the single supervisory mechanism (SSM) for the banking sector by the end of the year is realistic, maintains Marianne Thyssen (EPP, Belgium), rapporteur for the draft regulation that gives supervisory powers to the European Central Bank. Thyssen toldEuropolitics that the different political groups agree on the general outlines. Reacting to the idea floated by certain MEPs (see separate interview) to give the ECB a temporary statute as the institution in charge of the mechanism, Thyssen said she prefers to add a review clause to assess the mechanism’s functioning. “It would be unacceptable to give such a precarious statute to this institution,” she said.
Is it realistic to aim for an agreement on the single supervisory mechanism (SSM) for the banking sector by the end of the year?
Yes, that’s the objective and it is possible. The ECON committee is determined to adopt the two texts at its meeting, on 29 November. The Council is preparing to adopt its decision in early December. If we wish to wrap up the matter, we have to get organised with the Council to hold three-way talks and obtain a final consensus between those two dates. The mechanism could then enter into force next year. We need this agreement to restore confidence, to enable the European Central Bank and the European Banking Agency to start preparing and to make the European Stability Mechanism (ESM) available as soon as possible.
How are the negotiations between the political groups going?
We agree on the broad outlines. When I look at the amendments tabled to my draft reports, many go in the same direction. The British Conservatives are the furthest removed. We now have to come up with compromise amendments. We are convinced, for example, that the ECB cannot supervise 6,000 banks so we want clarity on the division of tasks between the ECB and national supervisory authorities. The aim is to at least give directions on these tasks in the legislative text itself.
You proposed the following solution: the ECB would directly supervise banks that have received financial aid and that present a systemic risk. Other banks would be supervised by national authorities but the ECB could intervene to deal with problems. Some fear that this endangers the unified nature of supervision. Are those fears founded?
Many took the view that I had proposed a double system. But that isn’t so. My draft report proposes a single system within which tasks are divided. That is why I mention the need for a constant flow of information. If the ECB considers that a bank under the supervision of a national banking authority poses a problem, it will have a right of intervention or action. After I received the amendments, I drew up a new proposal that gives the ECB more flexibility. It would be responsible for dividing up tasks but would have to follow certain guidelines. We’ll find a solution.
What aspect of the package creates division?
Some want the ECB to be in charge of this supervision for a period limited to three to five years. That position is not likely to rally support from the majority. It would be unacceptable in any case to give the institution such a precarious statute. A solution could be to add a revision clause to evaluate how well the mechanism is working. That’s the direction I wish to take.
Article 127(6) TFEU, the legal base for the regulation that gives the ECB supervisory powers, bans supervision of insurance companies and conglomerates.
These institutions now have their own rules and regulations. So the rules are already different. From time to time, conglomerates have to follow rules in terms of their activities. In a distant future, a treaty change could remedy this problem but that is not the issue today. Things will continue as they are now except that the ECB will be the authority for certain aspects of banking supervision.
You wish to guarantee fair treatment for states not belonging to the eurozone that participate in the mechanism. Is that legally possible?
We have to guarantee equal rights to all member states that participate in the mechanism, including states that do not belong to the eurozone. We have to win over the states that are not in the eurozone. We can go very far with the supervisory board even if the final decision is always approved by the ECB Governing Council in accordance with the treaties. We therefore intend to give maximum rights to this supervisory board.
The EP wants to handle these two texts as a package. If the Council is not cooperative, will the EP use its power as co-legislator?
Not formally. The treaties do not allow it. But we have adopted a resolution and have had a dialogue with the European Commission and the Council, which agreed to this way of handling the matter. There are precedents. We used this power for negotiations on the ‘six pack’.
Interview door Manon Malhère, in Europolitics van 15 november 2012
Working out an agreement on the single supervisory mechanism (SSM) for the banking sector by the end of the year is realistic, maintains Marianne Thyssen (EPP, Belgium), rapporteur for the draft regulation that gives supervisory powers to the European Central Bank. Thyssen toldEuropolitics that the different political groups agree on the general outlines. Reacting to the idea floated by certain MEPs (see separate interview) to give the ECB a temporary statute as the institution in charge of the mechanism, Thyssen said she prefers to add a review clause to assess the mechanism’s functioning. “It would be unacceptable to give such a precarious statute to this institution,” she said.
Is it realistic to aim for an agreement on the single supervisory mechanism (SSM) for the banking sector by the end of the year?
Yes, that’s the objective and it is possible. The ECON committee is determined to adopt the two texts at its meeting, on 29 November. The Council is preparing to adopt its decision in early December. If we wish to wrap up the matter, we have to get organised with the Council to hold three-way talks and obtain a final consensus between those two dates. The mechanism could then enter into force next year. We need this agreement to restore confidence, to enable the European Central Bank and the European Banking Agency to start preparing and to make the European Stability Mechanism (ESM) available as soon as possible.
How are the negotiations between the political groups going?
We agree on the broad outlines. When I look at the amendments tabled to my draft reports, many go in the same direction. The British Conservatives are the furthest removed. We now have to come up with compromise amendments. We are convinced, for example, that the ECB cannot supervise 6,000 banks so we want clarity on the division of tasks between the ECB and national supervisory authorities. The aim is to at least give directions on these tasks in the legislative text itself.
You proposed the following solution: the ECB would directly supervise banks that have received financial aid and that present a systemic risk. Other banks would be supervised by national authorities but the ECB could intervene to deal with problems. Some fear that this endangers the unified nature of supervision. Are those fears founded?
Many took the view that I had proposed a double system. But that isn’t so. My draft report proposes a single system within which tasks are divided. That is why I mention the need for a constant flow of information. If the ECB considers that a bank under the supervision of a national banking authority poses a problem, it will have a right of intervention or action. After I received the amendments, I drew up a new proposal that gives the ECB more flexibility. It would be responsible for dividing up tasks but would have to follow certain guidelines. We’ll find a solution.
What aspect of the package creates division?
Some want the ECB to be in charge of this supervision for a period limited to three to five years. That position is not likely to rally support from the majority. It would be unacceptable in any case to give the institution such a precarious statute. A solution could be to add a revision clause to evaluate how well the mechanism is working. That’s the direction I wish to take.
Article 127(6) TFEU, the legal base for the regulation that gives the ECB supervisory powers, bans supervision of insurance companies and conglomerates.
These institutions now have their own rules and regulations. So the rules are already different. From time to time, conglomerates have to follow rules in terms of their activities. In a distant future, a treaty change could remedy this problem but that is not the issue today. Things will continue as they are now except that the ECB will be the authority for certain aspects of banking supervision.
You wish to guarantee fair treatment for states not belonging to the eurozone that participate in the mechanism. Is that legally possible?
We have to guarantee equal rights to all member states that participate in the mechanism, including states that do not belong to the eurozone. We have to win over the states that are not in the eurozone. We can go very far with the supervisory board even if the final decision is always approved by the ECB Governing Council in accordance with the treaties. We therefore intend to give maximum rights to this supervisory board.
The EP wants to handle these two texts as a package. If the Council is not cooperative, will the EP use its power as co-legislator?
Not formally. The treaties do not allow it. But we have adopted a resolution and have had a dialogue with the European Commission and the Council, which agreed to this way of handling the matter. There are precedents. We used this power for negotiations on the ‘six pack’.
Interview door Manon Malhère, in Europolitics van 15 november 2012
Villa Politica, 23 oktober 2012
Marianne Thyssen blikt terug op de Europese Top.
"Het was een tussentijdse top, maar ik was vooral blij dat men doorgaat op hetzelfde ambitieuze elan. Want hoewel er al veel maatregelen genomen zijn, is het vertrouwen nog niet terug. Dat vertrouwen hebben we absoluut nodig om de economie aan de praat te krijgen en terug banen te scheppen. "
> Bekijk hier het volledige interview
"Het was een tussentijdse top, maar ik was vooral blij dat men doorgaat op hetzelfde ambitieuze elan. Want hoewel er al veel maatregelen genomen zijn, is het vertrouwen nog niet terug. Dat vertrouwen hebben we absoluut nodig om de economie aan de praat te krijgen en terug banen te scheppen. "
> Bekijk hier het volledige interview
Interview op Radio 1 "vandaag", 19 oktober 2012
Marianne Thyssen over het Europees bankentoezicht
Tijdens de Europese Top herbevestigen de Europese staats- en regeringsleiders hun ambitie om te komen tot één Europees toezicht op de banken.
Marianne Thyssen, die in het Europees Parlement rapporteur is voor dit dossier, reageert tevreden. De Europese Centrale Bank (ECB) wordt de spil in dit toezicht.
> Luister hier naar het volledige interview
Tijdens de Europese Top herbevestigen de Europese staats- en regeringsleiders hun ambitie om te komen tot één Europees toezicht op de banken.
Marianne Thyssen, die in het Europees Parlement rapporteur is voor dit dossier, reageert tevreden. De Europese Centrale Bank (ECB) wordt de spil in dit toezicht.
> Luister hier naar het volledige interview
Interview in De Standaard, 12 oktober 2012
‘ECB moet spil van bankentoezicht worden’
Als Europa het toezicht op de bankensector hertekent, moeten de bevoegdheden van de ECB en van de nationale toezichthouders duidelijk afgebakend zijn, vindt Europees Parlementslid Marianne Thyssen. De Europese Commissie wil één centrale toezichthouder voor alle banken in de eurozone. Die moet dan ondergebracht worden bij de Europese Centrale Bank, die op termijn de eindverantwoordelijke zou worden voor het toezicht op alle zesduizend banken in de eurozone.
Een consensus over dat nieuwe bankentoezicht is er nog niet. Zo zitten Duitsland en Frankrijk nog niet op één lijn: Parijs ziet bijvoorbeeld een veel ruimere rol weggelegd voor de ECB dan Berlijn. Ook binnen het Europees Parlement is er nog lang geen eensgezindheid.
Marianne Thyssen (CD&V), die in het Europees Parlement rapporteur is over de zaak, vindt het logisch dat de ECB een centrale rol krijgt in het bankentoezicht. Maar toch stelt ze, in haar ontwerpverslag dat ze deze week indiende, een aantal amendementen voor op het voorstel van de Commissie.
Wilt u met die amendementen de macht van de ECB over de banken toch nog wat inperken?
‘Neen, dat was niet de bedoeling. De ECB moet de spil blijven van het nieuwe bankentoezicht, en een aantal banken rechtstreeks onder haar toezicht krijgen. Ze heeft daarvoor de expertise. En een nieuw toezichtsmechanisme kan gemakkelijker en sneller uitgebouwd worden binnen een bestaande instelling dan als men daarvoor een nieuwe moet oprichten.’
‘Maar ik vind wel dat de taakverdeling tussen de ECB en de nationale toezichthouders duidelijk afgebakend moet worden, in de tekst van de verordening zelf. Dat is nu niet het geval. In het voorstel van de Commissie kan de ECB daar zelf, discretionair, over beslissen. Dat gaat te ver, vind ik. Natuurlijk mag er niet getornd worden aan de onafhankelijkheid van de ECB, maar dat wil niet zeggen dat je haar alles zelf moet laten beslissen ook.’
‘Daarom stel ik voor dat de ECB bevoegdheid krijgt voor het rechtstreekse toezicht op de banken die steun hebben gekregen of gevraagd, en op de banken die “systeemrelevant” zijn. De criteria om te bepalen welke banken dat zijn, moeten vastgelegd worden in de verordening. De andere banken blijven dan onder het toezicht van hun nationale toezichthouders. De ECB moet er uiteraard op toezien dat die hun taak naar behoren uitvoeren, en er moet voldoende informatie doorstromen. Bovendien voorzie ik dat de ECB kan ingrijpen en het toezicht naar zich toe kan trekken als ze dat nodig acht, via een interventierecht.’
De ECB heeft natuurlijk alleen iets te zeggen in de 17 eurolanden, en niet in de 10 andere lidstaten.
‘Dat is inderdaad een complicatie, omdat er binnen de eengemaakte markt ook vrij verkeer van kapitaal is. Het voorstel van de Commissie voorziet wel dat de niet-eurolanden zich bij het toezichtsysteem kunnen aansluiten via een “close co-operation”. Maar dan moeten we zo’n aansluiting ook aantrekkelijk maken voor hen. Ook daarvoor heb ik een aantal voorstellen gedaan. Als de niet-eurolanden bereid zijn een verplichtingen op zich te nemen, moet je hen ook rechten geven.’
Is de timing van de Commissie haalbaar? Ze wil dat het nieuwe toezichtsysteem al op 1 januari van kracht wordt.
‘1 januari is inderdaad de datum die vooropgesteld is voor de banken die steun hebben gekregen of nodig hebben. Die timing is inderdaad heel krap. Maar het is ook wel dringend, als we het Europees stabiliteitsmechanisme op 1 januari van start willen laten gaan, want het gemeenschappelijk toezichtssysteem is daar een noodzakelijke voorwaarde voor. Of die datum haalbaar is, zullen we moeten zien. Maar ik dring er bij mijn collega’s op aan dat wij als Parlement niet de vertragende factor mogen zijn. De crisis is immers nog niet voorbij.’
Interview door Karin De Ruyter, in De Standaard van 12 oktober 2012
Als Europa het toezicht op de bankensector hertekent, moeten de bevoegdheden van de ECB en van de nationale toezichthouders duidelijk afgebakend zijn, vindt Europees Parlementslid Marianne Thyssen. De Europese Commissie wil één centrale toezichthouder voor alle banken in de eurozone. Die moet dan ondergebracht worden bij de Europese Centrale Bank, die op termijn de eindverantwoordelijke zou worden voor het toezicht op alle zesduizend banken in de eurozone.
Een consensus over dat nieuwe bankentoezicht is er nog niet. Zo zitten Duitsland en Frankrijk nog niet op één lijn: Parijs ziet bijvoorbeeld een veel ruimere rol weggelegd voor de ECB dan Berlijn. Ook binnen het Europees Parlement is er nog lang geen eensgezindheid.
Marianne Thyssen (CD&V), die in het Europees Parlement rapporteur is over de zaak, vindt het logisch dat de ECB een centrale rol krijgt in het bankentoezicht. Maar toch stelt ze, in haar ontwerpverslag dat ze deze week indiende, een aantal amendementen voor op het voorstel van de Commissie.
Wilt u met die amendementen de macht van de ECB over de banken toch nog wat inperken?
‘Neen, dat was niet de bedoeling. De ECB moet de spil blijven van het nieuwe bankentoezicht, en een aantal banken rechtstreeks onder haar toezicht krijgen. Ze heeft daarvoor de expertise. En een nieuw toezichtsmechanisme kan gemakkelijker en sneller uitgebouwd worden binnen een bestaande instelling dan als men daarvoor een nieuwe moet oprichten.’
‘Maar ik vind wel dat de taakverdeling tussen de ECB en de nationale toezichthouders duidelijk afgebakend moet worden, in de tekst van de verordening zelf. Dat is nu niet het geval. In het voorstel van de Commissie kan de ECB daar zelf, discretionair, over beslissen. Dat gaat te ver, vind ik. Natuurlijk mag er niet getornd worden aan de onafhankelijkheid van de ECB, maar dat wil niet zeggen dat je haar alles zelf moet laten beslissen ook.’
‘Daarom stel ik voor dat de ECB bevoegdheid krijgt voor het rechtstreekse toezicht op de banken die steun hebben gekregen of gevraagd, en op de banken die “systeemrelevant” zijn. De criteria om te bepalen welke banken dat zijn, moeten vastgelegd worden in de verordening. De andere banken blijven dan onder het toezicht van hun nationale toezichthouders. De ECB moet er uiteraard op toezien dat die hun taak naar behoren uitvoeren, en er moet voldoende informatie doorstromen. Bovendien voorzie ik dat de ECB kan ingrijpen en het toezicht naar zich toe kan trekken als ze dat nodig acht, via een interventierecht.’
De ECB heeft natuurlijk alleen iets te zeggen in de 17 eurolanden, en niet in de 10 andere lidstaten.
‘Dat is inderdaad een complicatie, omdat er binnen de eengemaakte markt ook vrij verkeer van kapitaal is. Het voorstel van de Commissie voorziet wel dat de niet-eurolanden zich bij het toezichtsysteem kunnen aansluiten via een “close co-operation”. Maar dan moeten we zo’n aansluiting ook aantrekkelijk maken voor hen. Ook daarvoor heb ik een aantal voorstellen gedaan. Als de niet-eurolanden bereid zijn een verplichtingen op zich te nemen, moet je hen ook rechten geven.’
Is de timing van de Commissie haalbaar? Ze wil dat het nieuwe toezichtsysteem al op 1 januari van kracht wordt.
‘1 januari is inderdaad de datum die vooropgesteld is voor de banken die steun hebben gekregen of nodig hebben. Die timing is inderdaad heel krap. Maar het is ook wel dringend, als we het Europees stabiliteitsmechanisme op 1 januari van start willen laten gaan, want het gemeenschappelijk toezichtssysteem is daar een noodzakelijke voorwaarde voor. Of die datum haalbaar is, zullen we moeten zien. Maar ik dring er bij mijn collega’s op aan dat wij als Parlement niet de vertragende factor mogen zijn. De crisis is immers nog niet voorbij.’
Interview door Karin De Ruyter, in De Standaard van 12 oktober 2012
Interview in Terzake, 12 september 2012
Marianne Thyssen over de Europese Bankenunie
"De discussie over het tot stand brengen van een echte Europese Bankenunie wordt niet gemakkelijk", zegt Marianne Thyssen. "De belangen van de lidstaten verschillen en hun problemen ook, maar toch moeten we naar één Europees bankentoezicht gaan. Ik vind dat we ambitieus moeten zijn: in mijn rapport vallen alle banken onder dit toezicht."
"Er is bij iedereen de wil om naar zo een systeem te gaan, maar over de details zal nog veel discussie zijn. The devil is in the detail, zoals ze hier zeggen."
Marianne Thyssen wil dat het bankentoezicht wordt toevertrouwd aan de Europese Centrale Bank (ECB), "omdat dit toch een orgaan is met veel ervaring, met een grote geloofwaardigheid en met heel veel informatie. Om goed toezicht te houden, heb je die alle drie nodig."
"De discussie over het tot stand brengen van een echte Europese Bankenunie wordt niet gemakkelijk", zegt Marianne Thyssen. "De belangen van de lidstaten verschillen en hun problemen ook, maar toch moeten we naar één Europees bankentoezicht gaan. Ik vind dat we ambitieus moeten zijn: in mijn rapport vallen alle banken onder dit toezicht."
"Er is bij iedereen de wil om naar zo een systeem te gaan, maar over de details zal nog veel discussie zijn. The devil is in the detail, zoals ze hier zeggen."
Marianne Thyssen wil dat het bankentoezicht wordt toevertrouwd aan de Europese Centrale Bank (ECB), "omdat dit toch een orgaan is met veel ervaring, met een grote geloofwaardigheid en met heel veel informatie. Om goed toezicht te houden, heb je die alle drie nodig."
>Bekijk hier het interview
Interview op Radio 1 "Vandaag", 11 september 2012
Marianne Thyssen over de uitdagingen voor Europa
José Manuel Barroso, de voorzitter van de Europese Commissie hield op 12 september zijn State of the Union toespraak in het Europees Parlement.
Voor Radio 1 "Vandaag" een goede aanleiding om het met CD&V-Europarlementslid Marianne Thyssen te hebben over de uitdagingen waarvoor Europa vandaag staat. Ze legt onder meer uit wat de 'roadmap' van de vier Europese voorzitters betekent.
< Klik op de afbeelding hiernaast op het interview te beluisteren
José Manuel Barroso, de voorzitter van de Europese Commissie hield op 12 september zijn State of the Union toespraak in het Europees Parlement.
Voor Radio 1 "Vandaag" een goede aanleiding om het met CD&V-Europarlementslid Marianne Thyssen te hebben over de uitdagingen waarvoor Europa vandaag staat. Ze legt onder meer uit wat de 'roadmap' van de vier Europese voorzitters betekent.
< Klik op de afbeelding hiernaast op het interview te beluisteren
Interview in De Standaard, 11 september 2012
'Alles doen om weeffouten eurozone weg te werken'
In het besluitvormende Europese geweld dat dit najaar op ons afkomt, mag het Europees Parlement geen bijrol spelen, zo waarschuwt Marianne Thyssen (CD&V).
Thyssen is verantwoordelijk voor het rapport waarin het Europees Parlement zijn mening geeft over de zogenaamde 'roadmap' naar een beter functionerende Unie. Die roadmap is uitgetekend door de vier Europese voorzitters: Herman Van Rompuy (Raad), Jean-Claude Juncker (eurogroep), Mario Draghi (ECB) en Jose Manuel Barroso (Commissie).
Bent u tevreden over hun werk?
'De roadmap bevat een duidelijke visie en is gericht op vooruitgang. De ambitie is duidelijk aanwezig om een aantal structurele fouten uit de Unie weg te werken. Een van de centrale elementen is de verhoging van de democratische legitimiteit. Net daarom vinden we het zo jammer dat het Parlement over het eerste concrete voorstel, het eengemaakte bankentoezicht, alleen advies mag geven, en niet mee mag beslissen.'
Waarom is dat?
'De rechtsgrondslag waarop dit voorstel is gebaseerd, artikel 127, vereist unanimiteit van de Raad, en slechts een advies van het Parlement. Eigenlijk kan het niet dat wij als parlement hier niets over te zeggen zouden hebben. Maar nu overschakelen op een andere procedure kost minstens een half jaar. Dat is, gelet op de situatie, niet verantwoord. Daarom willen we als Parlement de afspraak maken dat dit voorstel in één pakket behandeld wordt met andere voorstellen, waar het parlement wel iets over te zeggen heeft. Daarover wordt donderdag in het Parlement gestemd.'
Nu al wordt er rekening mee gehouden dat het eengemaakte bankentoezicht niet klaar zal zijn op de streefdatum, 1 januari 2013.
'Het is zeer ambitieus, maar we moeten ernaar blijven streven.'
Is de tegenstelling tussen de 17 lidstaten van de eurozone en de 10 andere EU-lidstaten niet een extra moeilijkheid?
'Dat is ook de reden dat men voor artikel 127 heeft gekozen, want dat gaat alleen over de eurozone. Ik pleit ervoor om zoveel mogelijk lidstaten bij deze maatregelen te betrekken, ook van buiten de eurozone. Vergeet niet dat alle lidstaten in principe ooit moeten toetreden tot de eurozone, behalve Groot-Brittannië en Denemarken.'
Als de ECB het eengemaakte bankentoezicht gaat uitvoeren, ontstaat er dan geen probleem met de European Banking Authority (EBA), die al opgericht is voor de 27 landen?
'Dat zal een heikel punt worden. We moeten een evenwichtig antwoord zien te vinden op de vraag: wat zal de rol van wie zijn? Maar we moeten proberen zoveel mogelijk te doen met de 27. Dat is de lijn van mijn rapport. We kunnen er niet omheen dat de noodzaak om verder te integreren groot is.'
'We moeten ook verder durven te gaan. Naast een eengemaakt bankentoezicht moet er op termijn ook een Europees resolutiefonds komen en een depositogarantiefonds. En ook op het vlak van de begrotingen moeten we nog een flink eind verder durven gaan. Het belangrijkste is dat we alles doen om de weeffouten te verwijderen die sinds het verdrag van Maastricht in de Europese Unie zitten.'
Interview door Ruben Mooijman, in De Standaard van 11 september 2012
In het besluitvormende Europese geweld dat dit najaar op ons afkomt, mag het Europees Parlement geen bijrol spelen, zo waarschuwt Marianne Thyssen (CD&V).
Thyssen is verantwoordelijk voor het rapport waarin het Europees Parlement zijn mening geeft over de zogenaamde 'roadmap' naar een beter functionerende Unie. Die roadmap is uitgetekend door de vier Europese voorzitters: Herman Van Rompuy (Raad), Jean-Claude Juncker (eurogroep), Mario Draghi (ECB) en Jose Manuel Barroso (Commissie).
Bent u tevreden over hun werk?
'De roadmap bevat een duidelijke visie en is gericht op vooruitgang. De ambitie is duidelijk aanwezig om een aantal structurele fouten uit de Unie weg te werken. Een van de centrale elementen is de verhoging van de democratische legitimiteit. Net daarom vinden we het zo jammer dat het Parlement over het eerste concrete voorstel, het eengemaakte bankentoezicht, alleen advies mag geven, en niet mee mag beslissen.'
Waarom is dat?
'De rechtsgrondslag waarop dit voorstel is gebaseerd, artikel 127, vereist unanimiteit van de Raad, en slechts een advies van het Parlement. Eigenlijk kan het niet dat wij als parlement hier niets over te zeggen zouden hebben. Maar nu overschakelen op een andere procedure kost minstens een half jaar. Dat is, gelet op de situatie, niet verantwoord. Daarom willen we als Parlement de afspraak maken dat dit voorstel in één pakket behandeld wordt met andere voorstellen, waar het parlement wel iets over te zeggen heeft. Daarover wordt donderdag in het Parlement gestemd.'
Nu al wordt er rekening mee gehouden dat het eengemaakte bankentoezicht niet klaar zal zijn op de streefdatum, 1 januari 2013.
'Het is zeer ambitieus, maar we moeten ernaar blijven streven.'
Is de tegenstelling tussen de 17 lidstaten van de eurozone en de 10 andere EU-lidstaten niet een extra moeilijkheid?
'Dat is ook de reden dat men voor artikel 127 heeft gekozen, want dat gaat alleen over de eurozone. Ik pleit ervoor om zoveel mogelijk lidstaten bij deze maatregelen te betrekken, ook van buiten de eurozone. Vergeet niet dat alle lidstaten in principe ooit moeten toetreden tot de eurozone, behalve Groot-Brittannië en Denemarken.'
Als de ECB het eengemaakte bankentoezicht gaat uitvoeren, ontstaat er dan geen probleem met de European Banking Authority (EBA), die al opgericht is voor de 27 landen?
'Dat zal een heikel punt worden. We moeten een evenwichtig antwoord zien te vinden op de vraag: wat zal de rol van wie zijn? Maar we moeten proberen zoveel mogelijk te doen met de 27. Dat is de lijn van mijn rapport. We kunnen er niet omheen dat de noodzaak om verder te integreren groot is.'
'We moeten ook verder durven te gaan. Naast een eengemaakt bankentoezicht moet er op termijn ook een Europees resolutiefonds komen en een depositogarantiefonds. En ook op het vlak van de begrotingen moeten we nog een flink eind verder durven gaan. Het belangrijkste is dat we alles doen om de weeffouten te verwijderen die sinds het verdrag van Maastricht in de Europese Unie zitten.'
Interview door Ruben Mooijman, in De Standaard van 11 september 2012
Opiniestuk in De Morgen, 28 juni 2012
Plan-Van Rompuy verdient alle steun, zonder aarzeling
Eindelijk is het er. Met dank aan Herman Van Rompuy: een globaal Europees plan om ons uit deze crisis te tillen en zo een einde te maken aan een Europa dat te veel in de greep zit van het wantrouwen van de markten en de ratingbureaus. Het is een ambitieus en tegelijk realistisch plan, met structurele en institutionele maatregelen om de cyclus van wantrouwen te doorbreken.
Want het vertrouwen herstellen blijft met stip opdracht nummer één om deze crisis te overwinnen. En daarvoor is perspectief nodig. Eigenlijk maakt Europa vandaag niet één crisis mee, maar vier tegelijk. De eerste drie zijn bekend: de bankencrisis, die leidde tot een economische crisis, die op haar beurt in vele lidstaten een crisis van de overheidsfinanciën veroorzaakte. Deze drie samen brachten een vierde crisis voort, wellicht de gevaarlijkste van allemaal: de vertrouwenscrisis. Het vertrouwen van consumenten en ondernemers in onze economie is laag, het vertrouwen van, in en tussen de banken zo mogelijk nog lager. Ook het vertrouwen in en tussen de overheden is historisch laag. En als klap op de vuurpijl wordt de Europese integratie door velen in vraag gesteld.
> Lees het volledige opiniestuk
Eindelijk is het er. Met dank aan Herman Van Rompuy: een globaal Europees plan om ons uit deze crisis te tillen en zo een einde te maken aan een Europa dat te veel in de greep zit van het wantrouwen van de markten en de ratingbureaus. Het is een ambitieus en tegelijk realistisch plan, met structurele en institutionele maatregelen om de cyclus van wantrouwen te doorbreken.
Want het vertrouwen herstellen blijft met stip opdracht nummer één om deze crisis te overwinnen. En daarvoor is perspectief nodig. Eigenlijk maakt Europa vandaag niet één crisis mee, maar vier tegelijk. De eerste drie zijn bekend: de bankencrisis, die leidde tot een economische crisis, die op haar beurt in vele lidstaten een crisis van de overheidsfinanciën veroorzaakte. Deze drie samen brachten een vierde crisis voort, wellicht de gevaarlijkste van allemaal: de vertrouwenscrisis. Het vertrouwen van consumenten en ondernemers in onze economie is laag, het vertrouwen van, in en tussen de banken zo mogelijk nog lager. Ook het vertrouwen in en tussen de overheden is historisch laag. En als klap op de vuurpijl wordt de Europese integratie door velen in vraag gesteld.
> Lees het volledige opiniestuk
Interview in Knack, 27 juni 2012
‘We zijn bij een breekpunt gekomen’
Marianne Thyssen gelooft dat alleen méér Europa ons kan redden. Maar tegenover solidariteit staat verantwoordelijkheid. Het ene kan niet zonder het andere.
'We mogen de top eind deze week niet overladen met verwachtingen die niet realistisch zijn. Tegelijk is er de voorbije twee jaar al veel beslist, wat ik vijf jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Het was ook nodig. Ik hoop dat er nu een globaal structureel voorstel op tafel wordt gelegd, dat een duidelijke richting aangeeft. Hoe willen we in de toekomst functioneren in een globale wereld? Dat vergt ingrijpende maatregelen. We hebben een gemeenschappelijke visie nodig over de weg die we willen volgen en de stappen die daarvoor moeten worden gezet.
Daarnaast moeten we beslissingen nemen die op korte termijn nodig zijn om te overleven. De lidstaten zouden om te beginnen duidelijk moeten maken dat ze alle afspraken die al zijn gemaakt daadwerkelijk zullen uitvoeren. De Economische en Monetaire Unie (EMU) heeft een monetair en een economisch luik. Het monetaire wordt door de Europese Centrale Bank strak gestuurd. Het economische is in handen van de lidstaten en schiet alle kanten uit. Willen we meer unie of meer ieder voor zich? In een geglobaliseerde wereld is meer unie, volgens mij, de enige optie. Europa moet meer bevoegdheden krijgen.
> Lees het volledige interview
Marianne Thyssen gelooft dat alleen méér Europa ons kan redden. Maar tegenover solidariteit staat verantwoordelijkheid. Het ene kan niet zonder het andere.
'We mogen de top eind deze week niet overladen met verwachtingen die niet realistisch zijn. Tegelijk is er de voorbije twee jaar al veel beslist, wat ik vijf jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Het was ook nodig. Ik hoop dat er nu een globaal structureel voorstel op tafel wordt gelegd, dat een duidelijke richting aangeeft. Hoe willen we in de toekomst functioneren in een globale wereld? Dat vergt ingrijpende maatregelen. We hebben een gemeenschappelijke visie nodig over de weg die we willen volgen en de stappen die daarvoor moeten worden gezet.
Daarnaast moeten we beslissingen nemen die op korte termijn nodig zijn om te overleven. De lidstaten zouden om te beginnen duidelijk moeten maken dat ze alle afspraken die al zijn gemaakt daadwerkelijk zullen uitvoeren. De Economische en Monetaire Unie (EMU) heeft een monetair en een economisch luik. Het monetaire wordt door de Europese Centrale Bank strak gestuurd. Het economische is in handen van de lidstaten en schiet alle kanten uit. Willen we meer unie of meer ieder voor zich? In een geglobaliseerde wereld is meer unie, volgens mij, de enige optie. Europa moet meer bevoegdheden krijgen.
> Lees het volledige interview
Interview in Maczima, juni 2012
Sterke vrouw met een positieve boodschap over kanker
Anderhalf jaar geleden kreeg Marianne Thyssen te horen dat ze borstkanker had. Ze onderging een borstsparende operatie en een hele reeks bestralingen. Drie maanden later was ze weer aan het werk. De kanker heeft haar kijk op het leven niet door elkaar geschud. Relativeren kan ze als geen ander. En ze komt met een positieve boodschap: “Blijf er altijd in geloven dat het goed komt en heb vertrouwen in onze uitstekende gezondheidszorg.”
We ontmoeten Marianne Thyssen op haar bureau in het Europees Parlement in Brussel. Daar is ze zeer gedreven met haar job bezig die haar na al die jaren nog altijd blijft boeien en opslorpen. Even gedreven en openhartig vertelt ze over de periode van haar ziekte, die ze bijzonder goed is doorgekomen.
> Lees het volledige interview
Anderhalf jaar geleden kreeg Marianne Thyssen te horen dat ze borstkanker had. Ze onderging een borstsparende operatie en een hele reeks bestralingen. Drie maanden later was ze weer aan het werk. De kanker heeft haar kijk op het leven niet door elkaar geschud. Relativeren kan ze als geen ander. En ze komt met een positieve boodschap: “Blijf er altijd in geloven dat het goed komt en heb vertrouwen in onze uitstekende gezondheidszorg.”
We ontmoeten Marianne Thyssen op haar bureau in het Europees Parlement in Brussel. Daar is ze zeer gedreven met haar job bezig die haar na al die jaren nog altijd blijft boeien en opslorpen. Even gedreven en openhartig vertelt ze over de periode van haar ziekte, die ze bijzonder goed is doorgekomen.
> Lees het volledige interview
Marianne Thyssen in de 7de Dag, 10 juni 2012
Naar aanleiding van de redding van de Spaanse banken gaat Marianne Thyssen het debat aan over de crisis in Europa. Ze houdt een doorleefd pleidooi voor méér Europa en voor het broodnodige herstel van het vertrouwen.
"Het is wroeten en werken om eruit te geraken, maar er is maar één weg en dat is de weg vooruit. Elk alternatief is slechter, want dat betekent geen solidariteit en iedereen trekt zijn plan. Dat is het allerergste wat ons - ook in Europa - zou kunnen overkomen. Wat we nodig hebben vandaag, dat is vertrouwen. Dat is de basis om al de rest mogelijk te maken."
> Bekijk hier het volledige debat
"Het is wroeten en werken om eruit te geraken, maar er is maar één weg en dat is de weg vooruit. Elk alternatief is slechter, want dat betekent geen solidariteit en iedereen trekt zijn plan. Dat is het allerergste wat ons - ook in Europa - zou kunnen overkomen. Wat we nodig hebben vandaag, dat is vertrouwen. Dat is de basis om al de rest mogelijk te maken."
> Bekijk hier het volledige debat
Opiniestuk in De Tijd, 24 mei 2012
8.215.289.000.000
Wie duurzame groei wil voor Europa, moet investeren in vertrouwen
De voorbije weken groeide het beeld van een "breuklijn" in de aanpak van de Europese financieel-economische crisis. Er wordt een tegenstelling geschetst tussen de voorstanders van harde besparingen en de voorstanders van een beleid gericht op groei en jobs. Nochtans is de tegenstelling tussen besparingen en groei niet alleen onzin, maar zelfs ronduit gevaarlijk. De twee kunnen niet zonder elkaar. En de brug tussen beiden heet "vertrouwen".
Al meer dan vijftig jaar zorgt de Europese integratie voor vrede, een sterke verankering van vrijheid en democratie en het hoogste welvaartspeil uit de geschiedenis van de mensheid. En toch ligt dat Europa vandaag onder vuur: "Europa is enkel bezig met besparingen en legt die bovendien hardvochtig en éénzijdig op aan de lidstaten." Het klinkt goed, maar het is manifest onjuist. Europa legt geen besparingen op, de lidstaten hebben zich daar zelf toe geëngageerd. Misschien vroeg u zich al even af waarvoor het dertiencijferig getal boven dit opiniestuk staat? Het is de opgetelde schuldenlast van de 17 landen van de eurozone. Dit is 24.748 euro voor elke inwoner van de eurozone. Aan schulden is er dus geen gebrek.
> Lees het volledige opiniestuk
Wie duurzame groei wil voor Europa, moet investeren in vertrouwen
De voorbije weken groeide het beeld van een "breuklijn" in de aanpak van de Europese financieel-economische crisis. Er wordt een tegenstelling geschetst tussen de voorstanders van harde besparingen en de voorstanders van een beleid gericht op groei en jobs. Nochtans is de tegenstelling tussen besparingen en groei niet alleen onzin, maar zelfs ronduit gevaarlijk. De twee kunnen niet zonder elkaar. En de brug tussen beiden heet "vertrouwen".
Al meer dan vijftig jaar zorgt de Europese integratie voor vrede, een sterke verankering van vrijheid en democratie en het hoogste welvaartspeil uit de geschiedenis van de mensheid. En toch ligt dat Europa vandaag onder vuur: "Europa is enkel bezig met besparingen en legt die bovendien hardvochtig en éénzijdig op aan de lidstaten." Het klinkt goed, maar het is manifest onjuist. Europa legt geen besparingen op, de lidstaten hebben zich daar zelf toe geëngageerd. Misschien vroeg u zich al even af waarvoor het dertiencijferig getal boven dit opiniestuk staat? Het is de opgetelde schuldenlast van de 17 landen van de eurozone. Dit is 24.748 euro voor elke inwoner van de eurozone. Aan schulden is er dus geen gebrek.
> Lees het volledige opiniestuk
Opiniestuk in De Standaard, 28 april 2012
Het fabeltje van het verhaal
Laten we eens iets doen dat in de politiek erg ongebruikelijk is: opkomen voor een tegenstander. De jongste dagen verschijnen er geregeld artikels in de kranten met de boodschap dat de Open VLD "geen verhaal meer heeft". Die kritiek wordt zowel binnen als buiten de partij geformuleerd. De partij zal daarom in het najaar een ideologisch congres houden.
Het fascineert mij telkens weer, de bewering dat een partij "geen verhaal" heeft. Op zich is het prima dat Open VLD een congres organiseert, ik wens hen daar oprecht succes mee. Maar de stelling dat deze partij geen verhaal heeft, is nonsens. Net zoals soortgelijke beweringen over de sp.a of over CD&V. Natuurlijk hebben deze partijen een verhaal.
> Lees het volledige opiniestuk
Laten we eens iets doen dat in de politiek erg ongebruikelijk is: opkomen voor een tegenstander. De jongste dagen verschijnen er geregeld artikels in de kranten met de boodschap dat de Open VLD "geen verhaal meer heeft". Die kritiek wordt zowel binnen als buiten de partij geformuleerd. De partij zal daarom in het najaar een ideologisch congres houden.
Het fascineert mij telkens weer, de bewering dat een partij "geen verhaal" heeft. Op zich is het prima dat Open VLD een congres organiseert, ik wens hen daar oprecht succes mee. Maar de stelling dat deze partij geen verhaal heeft, is nonsens. Net zoals soortgelijke beweringen over de sp.a of over CD&V. Natuurlijk hebben deze partijen een verhaal.
> Lees het volledige opiniestuk
Interview in De Ochtend, VRT-radio, 4 maart 2012
De Europese Top van 1 en 2 maart boog zich over het nieuwe begrotingsverdrag, over economische groei en over de herbenoeming van Herman Van Rompuy.
Een ideale gelegenheid voor het VRT-radioprogramma om Marianne Thyssen uit te nodigen in de studio. Wat zijn de consequenties voor de 25 lidstaten, wanneer het begrotingspact geratificeerd wordt? Eigent Europa zich te veel macht toe? Hoe staat ons eigen land ervoor? En hoe zit het ondertussen met CD&V?
Marianne Thyssen gaat geen vraag uit de weg en neemt voluit de verdeding van Europa voor haar rekening.
> Luister hier naar het interview
Een ideale gelegenheid voor het VRT-radioprogramma om Marianne Thyssen uit te nodigen in de studio. Wat zijn de consequenties voor de 25 lidstaten, wanneer het begrotingspact geratificeerd wordt? Eigent Europa zich te veel macht toe? Hoe staat ons eigen land ervoor? En hoe zit het ondertussen met CD&V?
Marianne Thyssen gaat geen vraag uit de weg en neemt voluit de verdeding van Europa voor haar rekening.
> Luister hier naar het interview
Opiniestuk in De Morgen, 17 februari 2012
Wie durft het nog opnemen voor Europa?
Het debat over de democratische werking van de Europese instellingen bulkt van de misverstanden, argumenteren Jean-Luc Dehaene, Marianne Thyssen en Ivo Belet. De Europese beslissingen komen niet zomaar uit de lucht vallen. Ze worden genomen in Europese Raden waarin de nationale verantwoordelijken mee beslissen volgens Verdragen die door alle nationale parlementen zijn goedgekeurd. De leden van de Europese Raden nemen die beslissingen vanuit de overtuiging dat bepaalde uitdagingen ook in het voordeel van hun burgers beter in Europees verband worden genomen omdat ze de grenzen van de lidstaten overschrijden. Hun nationale parlementen controleren de beslissingen. Het Europees Parlement dat rechtstreeks verkozen wordt en dus directe politieke verantwoording moet afleggen, is in de meeste gevallen ook medewetgever.
> Lees het volledige opiniestuk
Het debat over de democratische werking van de Europese instellingen bulkt van de misverstanden, argumenteren Jean-Luc Dehaene, Marianne Thyssen en Ivo Belet. De Europese beslissingen komen niet zomaar uit de lucht vallen. Ze worden genomen in Europese Raden waarin de nationale verantwoordelijken mee beslissen volgens Verdragen die door alle nationale parlementen zijn goedgekeurd. De leden van de Europese Raden nemen die beslissingen vanuit de overtuiging dat bepaalde uitdagingen ook in het voordeel van hun burgers beter in Europees verband worden genomen omdat ze de grenzen van de lidstaten overschrijden. Hun nationale parlementen controleren de beslissingen. Het Europees Parlement dat rechtstreeks verkozen wordt en dus directe politieke verantwoording moet afleggen, is in de meeste gevallen ook medewetgever.
> Lees het volledige opiniestuk
Interview in De Tijd, 4 februari 2012
"Iedereen moet de boer op voor Europa"
Naar aanleiding van de twintigste verjaardag van het Verdrag van Maastricht, trok de krant De Tijd met Marianne Thyssen naar Maastricht, naar de plek waar het verdrag werd ondertekend. Voor Marianne een ideaal moment om haar geloof in Europa nog eens helder en scherp te formuleren.
"Ik merk het goed als ik voordrachten geef. Of het nu voor gepensioneerden, de vrouwenbond, het Davidsfonds of een serviceclub is. De globalisering maakt mensen onzeker. Maar je kan die niet met wetten tegenhouden. We kunnen Europa wel gebruiken als machtsfactor om te blijven meespelen. Europa is een vredesproject dat geëvolueerd is naar een machtsproject. Geen macht om de macht, maar omdat we er moeten staan als blok."
> Lees het volledige interview
Naar aanleiding van de twintigste verjaardag van het Verdrag van Maastricht, trok de krant De Tijd met Marianne Thyssen naar Maastricht, naar de plek waar het verdrag werd ondertekend. Voor Marianne een ideaal moment om haar geloof in Europa nog eens helder en scherp te formuleren.
"Ik merk het goed als ik voordrachten geef. Of het nu voor gepensioneerden, de vrouwenbond, het Davidsfonds of een serviceclub is. De globalisering maakt mensen onzeker. Maar je kan die niet met wetten tegenhouden. We kunnen Europa wel gebruiken als machtsfactor om te blijven meespelen. Europa is een vredesproject dat geëvolueerd is naar een machtsproject. Geen macht om de macht, maar omdat we er moeten staan als blok."
> Lees het volledige interview
Interview in Jobat, 28 januari 2012
Is Europa te asociaal? Jobat sprak hierover met twee leden van het Europees parlement.
Marianne Thyssen: ''De maatregelen die er zitten aan te komen zijn niet asociaal. Integendeel: deze maatregelen zijn nodig om ons sociaal model te bewaren. We bezuinigen niet om te bezuinigen, maar om de gevolgen van een demografische evolutie op te vangen. Mensen leven langer. We moeten voorkomen dat toekomstige generaties de rekening daarvoor gepresenteerd krijgen."
"De Europese controle gaat niet alleen over de begrotingsverplichtingen, maar ook over de inspanningen die de lidstaten leveren om tegemoet te komen aan de 2020-doelstellingen: minder armoede, minder jongeren die de schoolbanken verlaten zonder diploma, meer budget voor onderzoek en ontwikkeling, de uitbouw van een groene economie enzovoort.''
> lees het volledige interview
Marianne Thyssen: ''De maatregelen die er zitten aan te komen zijn niet asociaal. Integendeel: deze maatregelen zijn nodig om ons sociaal model te bewaren. We bezuinigen niet om te bezuinigen, maar om de gevolgen van een demografische evolutie op te vangen. Mensen leven langer. We moeten voorkomen dat toekomstige generaties de rekening daarvoor gepresenteerd krijgen."
"De Europese controle gaat niet alleen over de begrotingsverplichtingen, maar ook over de inspanningen die de lidstaten leveren om tegemoet te komen aan de 2020-doelstellingen: minder armoede, minder jongeren die de schoolbanken verlaten zonder diploma, meer budget voor onderzoek en ontwikkeling, de uitbouw van een groene economie enzovoort.''
> lees het volledige interview
Interview in La Libre Belgique, 28 januari 2012
De krant La Libre Belgique interviewde 4 leden van het Europees parlement over de crisis in Europa. Marianne Thyssen ontvouwt er haar visie op Europa en op de uitdagingen waarvoor we staan.
"We moeten ons Europees sociaal model redden. Ofwel betalen we nu de rekening, ofwel schuiven we ze door naar de volgende generatie. Dat laatste wil ik niet."
"Van één ding ben ik zeker: we hebben méér Europa nodig. Als we inspraak willen hebben in de evolutie van de wereld, moeten we ons organiseren in Europa en met één stem spreken."
> lees het volledige interview
"We moeten ons Europees sociaal model redden. Ofwel betalen we nu de rekening, ofwel schuiven we ze door naar de volgende generatie. Dat laatste wil ik niet."
"Van één ding ben ik zeker: we hebben méér Europa nodig. Als we inspraak willen hebben in de evolutie van de wereld, moeten we ons organiseren in Europa en met één stem spreken."
> lees het volledige interview
Opiniestuk in De Standaard, 12 januari 2012
Zwijgen is niet altijd goud. Politiek moet beter omgaan met mondige burger.
De jongste dagen laait een boeiend debat op over de mondigheid van de burgers en over de grens tussen assertiviteit en agressiviteit. Zowel politici als mensen uit de media worden daarmee dagelijks geconfronteerd. Het is een nuttig debat, als er de juiste –en dus genuanceerde– conclusies uit worden getrokken.
Waarover gaat het ten gronde? Over een samenloop van twee factoren: de toegenomen mondigheid én de nieuwe media.
> lees het volledige opiniestuk
De jongste dagen laait een boeiend debat op over de mondigheid van de burgers en over de grens tussen assertiviteit en agressiviteit. Zowel politici als mensen uit de media worden daarmee dagelijks geconfronteerd. Het is een nuttig debat, als er de juiste –en dus genuanceerde– conclusies uit worden getrokken.
Waarover gaat het ten gronde? Over een samenloop van twee factoren: de toegenomen mondigheid én de nieuwe media.
> lees het volledige opiniestuk
Marianne Thyssen in Terzake, 3 januari 2012
Tijdens de eerste week van het nieuwe jaar laat Terzake de hele week persoonlijkheden uit verschillende domeinen aan het woord, over het voorbije jaar en over wat nog moet komen. In de wereld van de politiek viel de keuze op Marianne Thyssen. In een gesprek met Kathleen Cools laat ze haar licht schijnen op markante gebeurtenissen en evoluties in ons land en in Europa.
> bekijk de volledige reportage
> bekijk de volledige reportage
Eindejaarsdebat in Reyers Laat, 22 december 2011
Op een zucht van de jaarwissel organiseerde Reyers Laat een debat met
enkele toonaangevende figuren uit diverse geledingen van de samenleving.
Marianne Thyssen werd uitgenodigd als Europees specialist, al gaat ze ook gretig het debat aan over de nationale politiek.
De uitdagingen zijn groot, maar haar geloof in de toekomst van Europa blijft overeind.
> bekijk het volledige debat
De uitdagingen zijn groot, maar haar geloof in de toekomst van Europa blijft overeind.
> bekijk het volledige debat
Marianne Thyssen in De Zevende Dag, 20 november 2011
Marianne Thyssen was op 20 november te gast in een debat over de zin of onzin van een zakenkabinet. Haar oordeel? Dat is de verkeerde discussie. Het is geen kwestie van kunnen of niet kunnen. De echte vraag is deze: durven we nog zelf besparingen en hervormingen door te voeren, of wachten we tot Europa ons de nodige maatregelen komt opleggen? Dat is waar we voor staan. Waar het nu echt om gaat is keuzes maken.
> bekijk hier het volledige debat
> bekijk hier het volledige debat
Interview in De Morgen, 12 november 2011
"Zonder euro wordt alles slechter"
'Nu praten over een opsplitsing van de eurozone is het onverstandigste wat je kunt doen. Dan worden de problemen alleen maar groter. We moeten nu durven verdere stappen te zetten in de richting van economische en politieke unie. En ondertussen moeten we elke euro twee keer omdraaien.' Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) vreest dat zonder euro alle Europeanen tot het kamp van de verliezers zullen behoren.'
> lees het hele artikel
'Nu praten over een opsplitsing van de eurozone is het onverstandigste wat je kunt doen. Dan worden de problemen alleen maar groter. We moeten nu durven verdere stappen te zetten in de richting van economische en politieke unie. En ondertussen moeten we elke euro twee keer omdraaien.' Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) vreest dat zonder euro alle Europeanen tot het kamp van de verliezers zullen behoren.'
> lees het hele artikel
Reportage in De Standaard en Het Nieuwsblad, 30 juli 2011
"Heilzaam Brabants heuvelland"
"Marianne Thyssen, de ex-voorzitster van CD&V, zoekt het graag hogerop, we waren gewaarschuwd. Maar konden we verwachten dat ze geen Vlaamse koers wilde aanhouden? Geen onderhandelen aan, deze derde zomerzoektocht neemt u mee van de kabbelende Dijlevallei de golvende graanvelden van Waals-Brabant in."
> lees het hele artikel
"Marianne Thyssen, de ex-voorzitster van CD&V, zoekt het graag hogerop, we waren gewaarschuwd. Maar konden we verwachten dat ze geen Vlaamse koers wilde aanhouden? Geen onderhandelen aan, deze derde zomerzoektocht neemt u mee van de kabbelende Dijlevallei de golvende graanvelden van Waals-Brabant in."
> lees het hele artikel
Interview in Dag Allemaal, 26 juli 2011
"Die kanker blijft vastzitten in mijn hoofd."
" Nadat Marianne Thyssen (54) vorig jaar in juni ontslag nam als partijvoorzitter, werd in november borstkanker vastgesteld. Een operatie en 33 bestralingen later is ze weer volop bezig, als Europarlementslid. ‘Buiten de eerste vijf minuten heb ik nooit gedacht dat het slecht met mij zou aflopen’, zegt Marianne nu."
> lees het hele interview
" Nadat Marianne Thyssen (54) vorig jaar in juni ontslag nam als partijvoorzitter, werd in november borstkanker vastgesteld. Een operatie en 33 bestralingen later is ze weer volop bezig, als Europarlementslid. ‘Buiten de eerste vijf minuten heb ik nooit gedacht dat het slecht met mij zou aflopen’, zegt Marianne nu."
> lees het hele interview
Interview in Het Laatste Nieuws, 9 maart 2011
"Misschien word ik toch nog honderd jaar"
Ze staat er weer, Europees Parlementslid en CD&V-boegbeeld Marianne Thyssen (54). Ze was een paar maanden uit roulatie nadat er in november borstkanker werd vastgesteld. Een operatie, 33 bestralingen en een korte vakantietrip later heeft ze zich weer vol nieuwe energie op haar werk gestort. "Ik heb veel geluk gehad, ik dronk er al een paar keer champagne op. Maar ik heb mijn les in nederigheid wel geleerd. Ik luister nu naar mijn lichaam en zal er, als dat mogelijk is, alles aan doen om niet te hervallen. Ik ga zelfs joggen, een sport waar ik vroeger een hekel aan had."
> lees het hele interview
Ze staat er weer, Europees Parlementslid en CD&V-boegbeeld Marianne Thyssen (54). Ze was een paar maanden uit roulatie nadat er in november borstkanker werd vastgesteld. Een operatie, 33 bestralingen en een korte vakantietrip later heeft ze zich weer vol nieuwe energie op haar werk gestort. "Ik heb veel geluk gehad, ik dronk er al een paar keer champagne op. Maar ik heb mijn les in nederigheid wel geleerd. Ik luister nu naar mijn lichaam en zal er, als dat mogelijk is, alles aan doen om niet te hervallen. Ik ga zelfs joggen, een sport waar ik vroeger een hekel aan had."
> lees het hele interview
Interview in De Morgen, 8 maart 2011
"Marianne Thyssen: Ik ben met mijn gat in de boter gevallen"
Op 8 maart 2011 was het de 100ste verjaardag van de eerste Internationale Vrouwendag. De Morgen vroeg Marianne Thyssen en Heidi Lenaerts om voor de krant van die dag de taak van hoofdredacteur op zich te nemen. Wat beide dames graag aanvaardden. Samen met een enthousiaste redactie slaagden ze erin De Morgen eens helemaal over een vrouwelijke boeg te gooien.
> lees het hele interview
Op 8 maart 2011 was het de 100ste verjaardag van de eerste Internationale Vrouwendag. De Morgen vroeg Marianne Thyssen en Heidi Lenaerts om voor de krant van die dag de taak van hoofdredacteur op zich te nemen. Wat beide dames graag aanvaardden. Samen met een enthousiaste redactie slaagden ze erin De Morgen eens helemaal over een vrouwelijke boeg te gooien.
> lees het hele interview
