Vandaag raakte bekend dat het Europees Hof van Justitie eind vorig jaar in antwoord op een prejudiciële vraag van het Belgische Hof van Cassatie besliste dat het verbod in de Belgische wetgeving op het aankondigen van prijsverminderingen tijdens de sperperiode, niet in strijd is met de Europese wetgeving.

CD&V-europarlementslid Marianne Thyssen nam vandaag kennis van de beschikking van het Europees Hof van Justitie : "Ik ben niet verbaasd over deze uitspraak van het Hof. Het volgt de thesis die ik tijdens discussies in het Europees Parlement over eerlijke handelspraktijken altijd al verdedigd heb. De Belgische regels rond koopjes en de sperperiode zijn er precies om de eerlijke concurrentieverhoudingen tussen ondernemingen, groot en klein, te bewerkstelligen. Zonder meer garanderen ze voldoende diversiteit in het winkellandschap, wat voor de consument een goede zaak is. Dat de Belgische regels rond koopjes en de sperperiode onverkort van kracht blijven, kan ik dus alleen maar toejuichen."

2 februari 2012

De kritiek die minister Paul Magnette uit op Europa en op Europees commissaris Olli Rehn is opmerkelijk. Op zich is het gezond om het Europees beleid kritisch te bekijken. Maar in dit geval gaat de minister toch erg kort door de bocht.

Minister Magnette stelt zich vragen bij het democratisch gehalte van de Europese besluitvorming. Dat is in deze vreemd, want het gaat om de uitvoering van maatregelen die werden goedgekeurd door democratische instanties: de Europese Raad (met daarin staatshoofden en regeringsleiders die elk in hun land werden verkozen of een meerderheid in hun parlement hebben), de Raad van Ministers (die bijvoorbeeld het Sixpack definitief goedkeurde) en het Europees Parlement (dat rechtstreeks wordt verkozen door alle stemgerechtigden in de Europese Unie).              

Op zich belet dit alles niet dat Paul Magnette een andere mening mag hebben, maar zowel de vorige als de huidige federale regering hebben de opeenvolgende stappen van dit Europees beleid onderschreven en mee goedgekeurd. Magnette maakt(e) deel uit van deze regeringen. En uiteraard koppelen ministers ook terug naar hun nationale parlementen over het Europees beleid.

In het verleden waren er op budgettair vlak klare Europese afspraken die helaas niet werden nageleefd. De prijs daarvoor betalen we vandaag cash. Nu zijn er nieuwe afspraken gemaakt waarover de Europese Commissie vanaf dag één stipt waakt.             Het is duidelijk dat dit voor veel lidstaten, of althans voor sommige van hun ministers, nog even wennen is. Maar het is kiezen of delen: als we de euro willen veiligstellen, met alle voordelen die hij ons brengt, dan zullen we de afspraken die we met Europa gemaakt hebben moeten naleven en meer controle moeten toestaan. De engagementen die premier Di Rupo aanging tijdens de Europese top van december laatstleden (nieuw begrotingspact dat in de steigers staat) zullen de bestaande budgettaire discipline overigens nog verder aanscherpen.

We kunnen ons bovendien afvragen of de kritiek van minister Magnette wel wijs is. Als België vandaag een strikte budgettaire koers volgt, is dat niet in de eerste plaats om Europa te plezieren, maar omdat ons land er zelf voor kiest om de gevolgen van de internationale crisis weg te werken en de factuur niet door te schuiven naar de volgende generaties. Dat de Commissie daar mee over waakt, is een extra troef. Een sterke Commissie is overigens belangrijk voor een klein land als België, anders wordt de dominantie van enkele grote lidstaten wel erg groot.

In wezen gaat dit hele debat over onze toekomstige welvaart en over het behoud van ons sociaal model, van de euro en van de Europese Unie. Duidelijke regels en een zorgvuldige toepassing ervan zijn in het belang van alle Europeanen. En natuurlijk moet er naast budgettaire discipline tegelijk ook aandacht zijn voor ons concurrentievermogen en voor het uitvoeren van de Europa 2020-strategie: voor duurzame economische groei, voor onderwijs, onderzoek & ontwikkeling, voor het scheppen van werkgelegenheid en voor het bestrijden van armoede. Het ene sluit het andere helemaal niet uit.

12 januari 2012

De jongste dagen laait een boeiend debat op over de mondigheid van de burgers en over de grens tussen assertiviteit en agressiviteit. Zowel politici als mensen uit de media worden daarmee dagelijks geconfronteerd. Het is een nuttig debat, als er de juiste –en dus genuanceerde– conclusies uit worden getrokken.

Waarover gaat het ten gronde? Over een samenloop van twee factoren: de toegenomen mondigheid én de nieuwe media.

De westerse mens is vandaag mondiger, hoger opgeleid, geëmancipeerder en vrijer dan ooit tevoren. Op zich is dat zonder meer positief. Maar positieve maatschappelijke evoluties hebben altijd ook nadelen. Vrijheid en mondigheid leiden bij sommigen tot onbeschoftheid of verbale agressie. Je merkt dat op vele plaatsen: in het verkeer, in de rij van het postkantoor, in de wachtzaal van het ziekenhuis, of bij een vertraging van het openbaar vervoer, om maar enkele voorbeelden te geven.

Die negatieve kant van mondigheid weegt zwaar op mensen die ermee te maken krijgen, zoals de postbode, de kaartjesknipper, de dokter of verpleegkundige, de auteur van een opiniestuk of de politicus. Verbale agressie kan (bijna) even hard aankomen als fysieke agressie. Het kruipt onder de huid en het is moeilijk uit je hoofd te zetten. Sommige mensen gaan er echt onderdoor. Toch mag dat nooit een reden zijn om mondigheid of emancipatie op zich negatief te beoordelen. Wel om na te denken over de manier waarop we daar met zijn allen mee omgaan.

Alarmkreten

De ‘nieuwe' media (inmiddels al lang niet meer zo nieuw) zijn de tweede factor in dit debat. Mensen hebben niet alleen méér en scherpere meningen, ze kunnen die ook makkelijker kwijt. Een artikel op de site van De Standaard of Het Laatste Nieuws? Hop, ik zet daar even mijn mening onder. Of ik stuur een mail naar de auteur van het stuk, of naar de politicus die erin aan het woord komt.

Tot daar geen probleem, integendeel. Leve het maatschappelijke debat. Maar als op die fora mensen opduiken die zeer agressief hun mening uiten en scheldwoorden richten tot wie een andere mening heeft, wordt het al snel minder leuk. De genuanceerdere mens haakt al vlug af en si tous les dégoûtés s'en vont, il n'y a que les dégoûtants qui restent.

Ook mensen die rechtstreeks haatmails of haatsms'jes krijgen, kunnen de aandrang voelen om de handdoek in de ring te werpen. Dat gevoel werd de voorbije dagen door enkele (gewezen) burgemeesters in de media vertolkt. Kort samengevat: zoek maar een andere zot om van 's morgens tot 's avonds de gemeente te besturen. De meeste burgemeesters denken er helemaal niet op die manier over, maar laten we als samenleving toch maar oog hebben voor die alarmkreten. Politiek is (om vele redenen) geen al te aantrekkelijk beroep meer en dat wordt vanuit democratisch oogpunt stilaan een probleem.

Vraag het aan Tine

Terug naar de mondige burger. Hoe gaan we daar het best mee om? We mogen in geen geval het kind met het badwater weggooien. Mondigheid en nieuwe media zijn op zich positieve evoluties. We moeten er alleen beter mee leren om te gaan. Zelf het kaf van het koren durven te scheiden. Als politicus blijf ik tijd en energie stoppen in mensen die op een beschaafde manier eerlijke bekommernissen aankaarten, ook als ik zelf een andere mening heb. Die mensen maken immers deel uit van de democratie en het bijbehorende publieke debat. Voor de scheldmails hebben ze de deleteknop uitgevonden. Hij is ook bruikbaar voor anonieme berichten. Je moet als politicus niet proberen iedereen te vriend te houden.

Media en politici doen er goed aan om de e-mondigheid van de burger structureel beter aan te pakken. Reactiemogelijkheden op webartikels vind ik zelf voorbijgestreefd, maar het is aan de media om alternatieven te zoeken. Bij CD&V hebben we dat soort rechtstreekse reacties op de website vervangen door een georganiseerd systeem: ‘vraag het aan Tine.' Tine is een enthousiaste jongedame die bijna fulltime bezig is met de mondige burger. Zij verzamelt alle vragen en reacties, en schakelt collega's en politici in om oprechte mails en brieven op een serieuze manier te beantwoorden. Dat vergt veel tijd, energie en inzet, maar het is een hedendaagse manier om met mondigheid en nieuwe media om te gaan.

De ultieme antwoorden in dit debat zijn er vandaag nog niet, maar het debat is geopend en zeer de moeite waard. Beschaafde mondigheid een volwaardige plaats geven in onze samenleving en democratie: het is een uitdaging die politici en media niet uit de weg mogen gaan.

(Deze bijdrage verscheen als opiniestuk in De Standaard van 12 januari 2012)

De maatregelen die op de voorbije top zijn goedgekeurd, zijn een goede aanvulling op alle eerder gemaakte afspraken, zoals het sixpack. Wat we afgelopen jaar hebben bereikt op vlak van budgettaire discipline en integratie is zo verregaand dat we gerust van een Copernicaanse omwenteling kunnen spreken."  

Dit zei Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) tegen Raadsvoorzitter Herman van Rompuy in het debat in het Europees Parlement over de voorbije Eurotop. Op de top werd afgesproken dat er een nieuw intergouvernementeel Verdrag ('fiscal compact') komt en dat nieuwe regels voor begrotingscontrole in de eurolanden worden ingevoerd. 

De werkwijze en vorm van het nieuwe Verdrag zijn nog onduidelijk, waarschuwt  Thyssen. "Volgens welke methode zal het Verdrag tot stand komen? Welke instellingen gaan een rol toebedeeld krijgen? Hoe democratisch is het nieuwe Verdrag? En tot slot, welke meester-knutselaar kan ervoor zorgen dat alle puzzelstukken - de beslissingen onder het Lissabonverdrag, maar ook die erbuiten - nog in elkaar passen?" 

"Budgettaire discipline is onontbeerlijk om het vertrouwen in de euro te herstellen, maar nu is tijd om onze focus te verleggen van de monetaire naar de economische pijler en in heel Europa volop in te zetten op het versterken van ons concurrentievermogen, op duurzame economische groei en op maximale jobcreatie " zei Thyssen tenslotte, "We moeten niet alleen werken aan de teller maar ook aan de noemer van ons eigen stabiliteitscriterium."

13 december 2011

De Commissie legt vandaag wetgevingsvoorstellen op tafel om de Europese controle op de begrotingsopmaak van de lidstaten te verstrengen. Voor landen met een begrotingstekort van meer dan 3% BBP zal er een permanente Europese monitoring komen. Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V), die dit dossier opvolgt namens de EVP-Fractie, vindt een grotere Europese rol in de nationale begrotingsopmaak onvermijdelijk: "Het is absoluut nodig dat Europa regels oplegt en inzage heeft in de nationale ontwerpbegrotingen om zo nodig in te grijpen en ontsporingen te vermijden."

Voortbouwend op het 'Sixpack', dat financiële sancties in geval van begrotingsontsporing mogelijk maakt, wil de Commissie extra controlebevoegdheden om in een vroeg stadium te kunnen ingrijpen. Zo zullen Eurolanden voortaan verplicht zijn jaarlijks tegen 15 oktober een ontwerpbegroting aan Europa voor te leggen en deze begroting tegen 31 december in wetgeving om te zetten. De Commissie kan tegen 30 november van elk jaar een advies over de ontwerpbegrotingen formuleren en die desgewenst ook in de nationale parlementen gaan toelichten. Als de Commissie oordeelt dat de ontwerpbegroting ernstig afwijkt van de begrotingsverplichtingen van het Stabiliteitspact, kan ze een herziene ontwerpbegroting opvragen. 

Voor landen die in een procedure van buitensporig overheidstekort zitten (meer dan 3% BBP), wordt het toezicht nog verder opgevoerd. Deze lidstaten zullen permanent verantwoording moeten afleggen en het tekort zo snel mogelijk corrigeren. Marianne Thyssen: "De strakke monitoring moet toelaten risico's snel te detecteren en nefaste besmettingseffecten te vermijden." 

De voorstellen die de Europese Commissie vandaag voorlegt, vallen samen met de publicatie van haar "Jaarlijkse Groeistrategie". Dit is de start van het Europees Semester van 2012 (de EU procedure voor de afstemming van het begrotings- en sociaal-economisch beleid van de lidstaten).

De Commissie keurde vandaag eveneens voorstellen goed voor het invoeren van Europese overheidsobligaties. Marianne Thyssen is voorstander maar waarschuwt voor te hooggespannen verwachtingen: "Eurobonds zijn geen instant oplossing voor de crisis. Het belangrijkste blijft dat lidstaten hun huis op orde zetten. Ervan uitgaande dat die oefening bezig is, moeten we een systeem van eurobonds in het vooruitzicht stellen en aantrekkelijk maken voor wie zijn huiswerk goed gemaakt heeft. Een beslissing in die zin geeft perspectief en maakt de markten duidelijk dat we echt wel van plan zijn om ons samen tegen speculatie te verzetten."

23 november 2011

Herinnert u zich deze woorden nog? "Als Europees Parlementslid heb ik de voorbije maanden vaak moeten vaststellen hoe ruw de omgang met elkaar in politiek België wel is. Bij een gezonde democratie horen meningsverschillen en concurrentie, daar heb ik geen probleem mee. Maar het wantrouwen, de manoeuvres in het donker, het gespin en het gepoker zijn in dit land echt uit de hand gelopen. Laten we allemaal stoppen met het tackelen van tegenstrevers, met politieke schijnbewegingen, met het ondermijnen van de ander. Want wat is spinnen nog meer dan een duur woord voor kwaadsprekerij? Laten we ons de komende maanden met z'n allen concentreren op de grote kwesties waar we voor staan, op de inhoud van de dossiers, op de argumenten en oplossingen ten gronde. Natuurlijk willen alle partijen de verkiezingen winnen – wij ook, wees gerust – maar op het slagveld van wantrouwen staan alleen verliezers."

Het is een passage uit de nieuwjaarstoespraak die ik gaf op 17 januari 2009, mijn eerste als toenmalige CD&V-voorzitter. Ik moest de voorbije dagen aan die woorden terugdenken, omdat ze opnieuw helemaal actueel zijn geworden. Links en rechts lijken met getrokken messen tegenover elkaar te staan, slingeren elkaar verwijten naar het hoofd en maken elkaar zwart bij de media. Zou er één zinnig mens zijn die gelooft dat iemand daar beter van wordt?

De Europese Unie beleeft één van de zwaarste crisissen uit haar bestaan. Landen als Ierland, Portugal, Griekenland of Italië staan aan de rand van de afgrond en doen al het mogelijke om de catastrofe af te wenden. In eigen land staan we voor loodzware besparingen en ingrijpende hervormingen. Is er echt iemand die dat het best mogelijke moment vindt om een ouderwets robbertje politieke moddercatch te spelen, links tegen rechts?

Meer dan 11 miljard besparen is een titatenwerk, dat besef ik ook wel. Ik benijd de onderhandelaars niet. Maar juist daarom is het toch evident dat iedereen de grondregels van een succesvolle onderhandeling respecteert. Discretie staat daarbij met stip op één.

Mijn concreet voorstel: tot er een akkoord is over de begroting, legt niemand nog verklaringen af. Niet on the record, niet off the record. Geen zinnetjes voor de micro, geen tweets of sms'en, geen kreten noch gefluister. Kop in kas, in stilte doorwerken, resultaat boeken en daarna samen over het resultaat communiceren. Zo lukte het (meestal) toch ook met het communautair akkoord?

Laat het mij nog simpeler zeggen: zwijgen en voortdoen. Dat is de enige weg naar resultaat.

15 november 2011

Na Griekenland komt nu ook Italië steeds nadrukkelijker in de gevarenzone. De Italiaanse langetermijnrente bereikt een nieuw recordpeil. De markten vrezen dat ook het politiek instabiele Italië kopje onder gaat in de Europese schuldencrisis. Men moet tegenwoordig echt geen pessimist of Cassandra zijn om de huidige financieel-economische situatie in Europa bijzonder ernstig te nemen.

Tot nu toe bleef ons land redelijk goed buiten schot. Dat is onder meer te danken aan onze goede economische basiscijfers (begrotingstekort, werkgelegenheid, economische groei, betalingsbalans,...) en aan het degelijke en alerte werk van onze regeringen, zowel de Vlaamse als de federale regering in lopende zaken. Het anticrisisbeleid dat onze regeringen voerden in de periode 2008-2010 was verstandig en efficiënt en dat loont.

Maar geen van deze dingen zullen volstaan om ons land de komende maanden en jaren op het goede pad te houden. De klok tikt en wat gisteren al dringend was en vandaag nog mogelijk is, blijkt morgen mogelijk al onvoldoende. Een sterke begroting en ingrijpende sociaal-economische hervormingen zijn absoluut noodzakelijk en onvermijdelijk. Dat kan op twee manieren gebeuren.

De eerste manier is de beste: de onderhandelaars bereiken op korte termijn een akkoord over de begroting en over de sociaal-economische hervormingen. De regering Di Rupo gaat van start en voert de afspraken doortastend uit. De deelstaatregeringen zorgen dat ook hun huishouden stevig op orde wordt gezet. Vlaanderen staat daarin al het verst. Dit scenario wordt niet prettig, want de regeringen in dit land zullen maar één boodschap hebben voor de bevolking: we gaan zware jaren tegemoet, met besparingen die we allemaal zeer goed gaan voelen en met hervormingen waaraan we ons met z'n allen grondig zullen moeten aanpassen.

Maar dit scenario is zeer zeker te verkiezen boven het alternatief: te weinig doen of te laat handelen. Een dergelijke houding zou twee keer worden afgestraft: een eerste keer door de markten, een tweede keer door Europa, dat ons de maatregelen zal opleggen die we zelf niet konden nemen. Vraag maar aan de Grieken hoe dat aanvoelt. Laat er dus geen spatje twijfel over bestaan: uitstel en half werk zijn geen optie.

De onderhandelaars verdienen groot respect voor het sterk communautair akkoord dat ze uit de brand sleepten. Maar nu moeten ze slagen in hun tweede opdracht: het land financieel, economisch en sociaal door de storm loodsen.

Wij, politici, staan daarmee voor een kolossale en collectieve opdracht. Als we de huidige en toekomstige jonge generaties nog recht in de ogen willen kijken, moeten we nu ingrijpen. De factuur naar hen doorschuiven is onaanvaardbaar en zou een historische vergissing zijn. Nu drastisch ingrijpen is zwaar, maar schept hoop en perspectief voor de toekomst.

Collega's politici van alle partijen, van alle bestuursniveaus, in meerderheid of in oppositie: het uur van moed en daadkracht is aangebroken. Er is geen ontkomen aan.

8 november 2011

"De beslissingen van de Europese toppen van vannacht zullen de crisis in de eurozone beter beheersbaar maken. Het komt er nu op aan alle beslissingen en maatregelen effectief en zonder aarzeling uit te voeren", dit zegt Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) naar aanleiding van het debat vandaag in het Europees Parlement te Straatsburg met Raadsvoorzitter Herman Van Rompuy.

Marianne Thyssen: "Natuurlijk is dit geen eindpunt. Het is wel een belangrijk tussenstation naar een globale oplossing. Deze akkoorden zijn een belangrijke stap in het veilig stellen van onze welvaart en in de verdere economische en budgettaire integratie van Europa. De regeringsleiders hebben nog eens duidelijk gemaakt dat ze koppig zullen blijven strijden om deze crisis de baas te kunnen. Dat ze daarbij ook een Verdragswijziging in het vooruitzicht stellen, toont aan dat we op weg zijn naar een verdere totaaloplossing. Er zal zolang verdergewerkt moeten worden tot de economische integratie even ver staat dan de monetaire."

"Met deze top zijn de problemen niet van de baan, maar het is wel een belangrijke en noodzakelijke stap. Er bestaan geen mirakeloplossingen, maar het is cruciaal voor onze welvaart dat onze Europese en nationale leiders deze strijd koppig volhouden. Alleen een volgehouden inspanning kan tot resultaat leiden."

27 oktober 2011

Er is al veel inkt over gevloeid, maar het is daarom niet minder waar: de Europese oktobertop van Staats- en Regeringsleiders zal spijkers met koppen moeten slaan om de crisis in de eurozone beheersbaar te houden. De markten zullen het resultaat wikken en wegen.

Of de conclusies nu zondag of woensdag vastgelegd worden, in beide gevallen blijven vertrouwen en geloofwaardigheid de ijkpunten waaraan elke oplossing die uit de Top komt, moet getoetst worden.

Zal er voldoende vertrouwen zijn dat de genomen beslissingen ons effectief naar de uitweg uit de crisis leiden? Doorstaan de politieke akkoorden de lange termijn geloofwaardigheidtest? Kunnen we de - hoe dan ook langzame - weg naar het financieel-budgettair-economisch herstel definitief inzetten?

De verwachtingen voor de Europese oktobertop zijn hooggespannen. Wellicht zo hoog dat ze onmogelijk nog alle kunnen worden ingelost. Dit sluit niet uit dat er fundamentele stappen vooruit gezet moeten worden. De schuldencrisis zal volgende week niet opgelost zijn. We zullen de winter moeten uitzitten vooraleer de warmte van de lente te kunnen opzoeken. Het antwoord op deze crisis is zonder meer complex en vergt een lang volgehouden en veelzijdige inspanning.

Ook voor ons land is de inzet groot. De euro heeft ons grote voordelen gebracht, zoals extra economische groei en een historisch lage inflatie en dus behoud van onze koopkracht. De euro bewees ook meermaals zijn nut bij de redding van onze banken. Uitgevoerd in Belgische Frank hadden deze operaties grote en nefaste monetaire gevolgen voor ons land gehad, met onvermijdelijk een nog grotere economische en sociale weerslag.

Nu komen de euroafspraken van destijds zelf voor het voetlicht. Aan de te zachte en niet nageleefde werkafspraken bij de invoering van de eenheidsmunt moet definitief verholpen worden.

Daarnaast moet de Griekse brand worden geblust, voor hij fataal overslaat naar andere landen en onbeheersbaar wordt. Het gaat dan niet alleen over het redden van een Zuid-Europees land dat zijn concurrentievermogen niet verzorgde, het niet al te nauw nam met de begrotingsdiscipline en dat zonder veel gêne opgesmukte statistische gegevens liet optekenen. Het gaat ook over het vrijwaren van onze eigen economie, onze eigen centen en onze eigen koopkracht. Het besef van wederzijdse afhankelijkheid is nog onvoldoende doorgedrongen.

Een verdere schuldherschikking van Griekenland, een forsere 'hair cut', is wellicht onvermijdbaar. De Griekse administratie zal noodgedwongen nog meer aan Europa uitbesteed moeten worden. Het verhogen van de effectieve slagkracht van het Europees noodfonds, een tijdspad voor de verdere versterking van de kapitaalstructuur van de banken, de bereidheid tot een nieuwe wijziging van het Lissabon-Verdrag : op elk van deze objectieven moeten hoge ogen gehaald worden. Over al deze punten moet beslist worden opdat de mensen en de markten zicht krijgen op een vertrouwenwekkend globaal plan. Geen big bang, wel een big plan.

En dan nog is het werk niet afgelopen. Want samen met de bestrijding van de schuldencrisis moet werk gemaakt worden van een verdere financiële en economische integratie, van een duurzaam concurrentievermogen en van voldoende economische groei. En waar het vooral op aankomt is dat alle beslissingen en maatregelen ook effectief en zonder aarzeling uitgevoerd worden.

Er ligt dus veel werk op de Europese plank. Maar ook op de nationale planken, die de eerste verantwoordelijken zijn voor de sanering van hun budget en hun schuld. Vertrouwen en geloofwaardigheid bouwt men op met het neerzetten van resultaten. Uitstellen van noodzakelijke beslissingen of dralen met het uitvoeren ervan heeft een kostprijs. Een prijs die nog niet berekend is, maar die we ons geenszins nog langer kunnen veroorloven.

21 oktober 2011

"Er moet een globaal Europees plan voor de eurocrisis komen om ons echt uit deze crisis te tillen en zo een einde te maken aan een Europese Unie die gedirigeerd wordt door markten en ratingbureaus," zei Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) in het debat naar aanleiding van de komende EU-top op 23 oktober.  

"De Europese regeringsleiders moeten niet meer alleen proclameren dat wij allemaal van elkaar afhankelijk zijn, maar daar ook consequent naar handelen," waarschuwde Thyssen. "Er is nood aan een alomvattend anti-crisisplan, met zowel acute als structurele en institutionele maatregelen om de cyclus van wantrouwen te doorbreken. Alleen als de uitgestelde Top de Top wordt van de herwonnen ambitie, kan wanhoop omslaan in hoop, wantrouwen in vertrouwen en kunnen we ons Europees project van vrede en welvaart, opnieuw een geloofwaardige basis geven."

13 oktober 2011

Het Europees Parlement heeft het akkoord goedgekeurd over strengere Europese begrotingsregels en meer automatische sancties ('sixpack'). Europarlementslid Marianne Thyssen, lid van de parlementaire commissie voor economische en monetaire zaken, is opgelucht dat het pakket maatregelen om budgettaire ontsporingen in de lidstaten veel sneller een halt toe te roepen en een groter economisch evenwicht in de EU te garanderen, er eindelijk is. Ze wijst er echter op dat de besluitvorming in Europa sneller en efficiënter moet.  

Marianne Thyssen: "Het akkoord over het sixpack toont aan dat men lessen heeft getrokken uit het verleden en dat de politieke wil er is om tot een echt Europees economisch bestuur te komen. Vandaag hebben we een belangrijke stap gezet naar economische coördinatie en stabiliteit van de eurozone. Tegelijk is het pijnlijk duidelijk dat Europa te traag reageert, waardoor de beslissingen om onze toekomst veilig te stellen een deel van hun effect missen. Ik ben dan ook verheugd dat Commissievoorzitter Barroso vandaag in de State of the Union aankondigt dat hij voorstellen zal doen om de besluitvorming met unanimiteit flink af te bouwen. Terecht, want de unanimiteitsmethode verlamt Europa en levert de 27 lidstaten over aan het tempo van de traagste."

28 september 2011

De mens is van nature uit een conservatief wezen, zo blijkt alweer uit de commotie rond de hernieuwde Ronde Van Vlaanderen. Een nieuwe aankomstplaats? De Muur van Geraardsbergen geschrapt? Meer is er niet nodig voor een hevige vloed aan verontwaardigde reacties. De meeste van die reacties bevatten weinig inhoudelijke argumenteren, maar drijven op een intuïtieve emotie: handen af van onze traditie.

Is dat verwerpelijk? Nee hoor. Gehecht zijn aan tradities is prima. Alleen zo blijven tradities bestaan. In het leven van elke mens zijn er tal van zaken waaraan we gehecht zijn. Onze primaire reflex is dan: blijf er af! Tegelijk is het natuurlijk een eenzijdige reflex. Niet elke gewoonte of traditie bezit het eeuwige leven. Bovendien houdt elke vernieuwing potentieel een nieuwe traditie in zich. Ooit kwam iemand op het idee om de Muur in de Ronde te stoppen en dat was toen een vernieuwing. 

Nu de eerste emoties gaan liggen zijn, zie je de meer nuchtere opinies opduiken (zo gaat dat meestal). De Morgen-journalist Jeroen De Preter - die afgelopen zomer in zijn eentje de Ronde van Frankrijk reed - ging de nieuwe Ronde verkennen en oordeelt aarzelend dat het eigenlijk wel meevalt. Sportdocent Wim Lagae schrijft in De Standaard dat het nieuwe parcours economisch een goede zaak is en een verbetering voor de wielerfans. 

De strijd tussen behoud en vernieuwing is nooit zwart-wit. Wie zichzelf ongegeneerd conservatief of progressief noemt, heeft meestal niet goed nagedacht. Een gezond evenwicht tussen hart en verstand gaat meestal gepaard met een goede balans tussen behoud en verandering. Dat is zo in de koers, maar net zo goed in de politiek. 

Als politicus sta je elke dag voor de uitdaging: hoe organiseer of begeleid ik noodzakelijke veranderingen op zo een manier dat de mensen mee zijn en dat ze tegelijk kunnen behouden waaraan ze gehecht zijn? Bijvoorbeeld: hoe hervormen we het pensioenstelsel om ervoor te zorgen dat de pensioenen betaalbaar blijven? Hoe gaan we verder met de Europese integratie om ervoor te zorgen dat onze Europese welvaart overeind blijft in een veranderende wereld?

Gemakkelijk is anders, maar is het niet juist voor dit soort uitdgagingen dat een mens in de politiek stapt? 

En tot slot: wie weet komt over enkele decennia iemand op het idee om Oudenaarde en de Paterberg uit de Ronde van Vlaanderen te schrappen? Wedden dat de emoties dan hoog oplaaien?

Gepubliceerd als opiniestuk in De Morgen, 22 september 2011

Marianne Thyssen en Jean-Luc Dehaene feliciteren de onderhandelaars met het bereikte akkoord over de splitsing van BHV. Het is een eerbaar en evenwichtig compromis. Vanuit Vlaams standpunt is het beter dan wat anderhalf jaar geleden haalbaar leek, ook al was het land en zeker CD&V wellicht beter af geweest was men toen tot een akkoord gekomen. Wouter Beke heeft als CD&V-Voorzitter niet alleen zijn verantwoordelijkheid genomen maar tevens bewezen een sterke onderhandelaar te zijn.

Marianne Thyssen en Jean-Luc Dehaene hopen dat er nu spoedig een globaal regeerakkoord kan worden bereikt op basis waarvan de regering kan starten. Het land heeft hier dringend nood aan.

15 september 2011

"Het is hoog tijd om een einde te maken aan de stroom van voorstellen uit alle hoeken die voor verwarring zorgen en het beeld creëren van een stuurloos Europa. Een stap-voor-stap aanpak is nodig, met de Commissie als stuurman." Dit zei Europarlementslid Marianne Thyssen (CD&V) vanochtend in het plenair debat over de crisis in de eurozone met Commissievoorzitter Barroso, Eurocommissaris voor economische en monetaire zaken Olli Rehn en de vertegenwoordigers van de Raad.  

Naast het oplossen van het acute Griekse probleem en het goedkeuren van de maatregelen voor begrotingsdiscipline ("sixpack") rekent Thyssen op meer leiderschap van de Europese Commissie.  "De Commissie moet met één draaiboek komen om op langere termijn de andere systeemfouten aan te pakken, ook als dit verdere Verdragswijzigingen impliceert," aldus Thyssen.

14 september 2011

Het Bundesverfassungericht te Karlsruhe sprak vandaag een voor de eurozone cruciaal arrest uit. Het Duitse Grondwettelijk Hof verwerpt met name de klacht dat de Duitse financiële steun aan eurolanden in moeilijkheden in strijd zou zijn met de Duitse grondwet. 

Voor CD&V-europarlementslid Marianne Thyssen, lid van de commissie economische en monetaire zaken van het Europees Parlement, is de uitspraak van het Duits Grondwettelijk Hof een hele opluchting : "Met dit arrest wordt een rampscenario voor de eurozone in haar geheel vermeden en kunnen de afspraken tussen de lidstaten om de openbare schuldencrisis te bezweren, zonder nationale juridische barrières uitgevoerd worden." 

Op lange termijn is evenwel meer nodig, voegt Marianne Thyssen er aan toe : "De weg van de "open coördinatie" zonder bindende en afdwingbare  Europese regels riskeert immers blijvend te botsen op nationale bezwaren die zowel de besluitvorming als de uitvoering van de beslissingen blokkeren of bemoeilijken. Een sterk Europees beleid vraagt duidelijke afspraken die in bindende Europese wetten gegoten worden die getoetst worden door het Europees Hof van Justitie. De oproep van Bondskanselier Angela Merkel om die piste ernstig te onderzoeken, is daarom van even grote betekenis als de uitspraak van het Grondwettelijk Hof. Intussen verheugen we ons in de vooruitgang die geboekt wordt m.b.t. het pakket economic governance."

7 september 2011